Spis treści. 

Kaplice

Kościoły i parafie  rzymskokatolickie

Inne kościoły i parafie   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kościoły i  parafie  rzymskokatolickie:

Parafia św. Antoniego

Parafia św. Jadwigi Śląskiej

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa

Parafia Królowej Apostołów

Parafia Matki Boskiej Bolesnej

Parafia św. Barbary

Parafia św. Jana Nepomucena

Parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus

Parafia Chrystusa Króla

Parafia św. Brata Alberta Chmielowskiego

Parafia św. Józefa

Parafia św. Józefa Robotnika - O.O. Franciszkanie

Parafia Bożego Ciała i św. Barbary

Parafia Miłosierdzia Bożego

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Wawrzyńca

Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej

Parafia św. Floriana

Parafia św. Jana Sarkandra

Parafia Świętej Trójcy

Kościółek Akademicki Wniebowzięcia NMP

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny

Parafia św. Katarzyny i Matki Boskiej Różańcowej

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Inne kościoły i parafie:

Kościół Ewangelicko-Augsburski

Kościół Wolnych Chrześcijan

Wspólnota Kościołów Chrystusowych

Kościół Boży w Chrystusie - Chrześcijańska Społeczność "Winnica"

Kościół Adwentystów Dnia Siódmego

Świecki Ruch Misyjny "Epifania"

Świadkowie Jehowy – Sala Królestwa

HISTORIA PROTESTANTYZMU I ADWENTYZMU W RYBNIKU

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kościółek Akademicki Wniebowzięcia NMP - w kilku zdaniach


Kościół powstał na Górce Kościelnej, gdzie wcześniej mogło znajdować się miejsce kultu pogańskiego. Wg tradycji uczeń św. Metodego - Osław postawił tu kaplicę chrześcijańską. Pierwotny kościół drewniany powstał w końcu XII w. - ufundowany zapewne przez Mieszka I Plątonogiego. Kościół był poświęcony przez biskupa wrocławskiego Żyrosława II pod koniec XII w.
Dopiero w 1288 r. określono go wprost jako kościół parafialny. Kościół drewniany po pożarze rozebrano i ok. 1450 postawiono świątynię murowaną (nawa główna 20 x 8 m. Koło kościoła powstał cmentarz. W roku 1797 zburzono nawę kościoła wraz z wieżą, pozostawiając jedynie prezbiterium. Część budulca wykorzystano wznosząc tzw. stary kościół. Do 1975 roku obiekt pełnił role kaplicy cmentarnej, otoczony najstarszym rybnickim cmentarzem, zlikwidowanym w połowie lat 70 – tych XX – w. Wewnątrz zachowane resztki gotyckiego sklepienia żebrowego. Od strony południowej park św. Jana Sarkandra.

czytaj więcej

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kościółek Akademicki Wniebowzięcia NMP - więcej

 

Pewnie fundator najstarszego kościółka w Rybniku, Mieszko I Platonogi, nie przypuszczał, że jego fundację po dziewięciu wiekach przejmą studenci.
Ale od początku było tak :
W 1198r. biskup wrocławski Żyrosław II poświęcił drewniany kościółek pod wezwaniem Najświętszej Marii Panny. Drewniany kościół z końcem XII wieku rozebrano stawiając w tym samym miejscu w 1450r. świątynię kamienno-ceglaną.
Koło kościoła był cmentarz ogrodzony płotem. Zasłużonych obywateli miasta grzebano pod prezbiterium. Pod koniec XVIII wieku w związku z budową kościoła Matki Boskiej Bolesnej stary kościół na górce planowano rozebrać. Sprzeciwił się temu stanowczo hrabia węgierski, którego przodkowie byli pochowani w prezbiterium. Problem rozwiązano polubownie i rozebrano tylko wieżę i nawę główną, zaś prezbiterium pozostawiono i stało się kaplicą cmentarną. Tak było do 1920 r. , bo wówczas zakazano dalszego pochówku wokół kościoła. Kaplica przestała pełnić swoją cmentarną funkcję, a z biegiem lat obiekt podupadał, niszczał a cmentarz tracąc opiekunów grobów zarastał bluszczem i chwastami. Stare piękne nagrobki zaczęły ginąć w bujnej zieleni.
Taki obraz wzgórza zastała młodzież studencka powstała w Rybniku w latach 60-tych gdy powstała w mieście filia Politechniki Śląskiej w Gliwicach a w Rybniku przy parafii Św. Antoniego księdza Henryka Markwicę mianowano pierwszym duszpasterzem akademickim. Rodzący się akademicki ośrodek zrzeszał młodzież, która studiowała w różnych ośrodkach, pochodzącą z Rybnika, a także młodzież, która studiowała na początkującej filii Politechniki Śl. Ks. Markwica będący duszpasterzem w latach 1969-1972 prowadził wraz z J.Musiołem forum dyskusyjne młodzieży rybnickiej. Bogatą osobowością łączył młodzież licealną i studencką na spotkaniach odbywających się w salkach probostwa kościoła św. Antoniego na ul. Buczka, lub w pomieszczeniach zakonnych sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny przy ul. Brudnioka, a także wyjeżdżał ze studentami do Duszpasterstwa w Katowicach na spotkania ruchu ,,Troska o życie" gdzie lider ruchu - student Kazimierz Trojan współpracujący z dr Fijałkowskim z Łodzi Organizował ciekawe wykłady i spotkania z medycznymi autorytetami.

 

Za czasów duszpasterza Antoniego Stycha (1972-1975) młodzież uzyskała zgodę władz kościelnych i miasta by móc odprawiać mszę akademicką w kościółku w na górce.

By odprawić tam pierwszą mszę studenci musieli wykarczować chwasty z dróżki od bramy do kościółka, a potem powalczyć z pajęczynami i brudem i wstawić ołtarz. Na pierwszej mszy wokół ołtarza modlitwę ,,Ojcze Nasz" odmawiało trzymając się za ręce - dziesięciu studentów i ich duszpasterz. Z biegiem lat liczba ta się zwiększała. Kolejni duszpasterze zrzeszali rybnickich studentów.
Byli nimi księża z powołania, rozumiejący problemy młodych, starający się im pomóc na wielu płaszczyznach życia, organizujący spotkania dyskusyjne z ciekawymi.
Wyjeżdżali z młodzieżą zimą do Wisły na zimowiska, a latem wędrowali na obozowym szlaku na Kaszubach i Suwałkach.
Razem uczestniczyli ze studentami w nielegalnych nocnych przejściach studentów na Jasną Górę i bawili się z nimi na wieczorkach andrzejkowych czy organizowanych u sióstr sylwestrowych balach.
Uniedogodnieniem było jednak "bal być musiał ciszej by nie zakłócać ciszy klasztornej sióstr i trwał do mszy o północy"

 

Duszpasterzami akademickimi byli kolejno : ks. Oskar Tomas (1975-1977), ks. Józef Kaul (1977- 1978), ks. Tadeusz Pietrzyk (1978-1981), ks. Stefan Nowok (1981- 1984), ponownie ks. Józef Kaul , ks. Dariusz Niesiobęcki (1993-1996), ks. Zbigniew Mizia (1996-1999), następnie ks. Stefan Czermiński (1999-2002), ks. Michał Anderko (2002-2005) , ks. dr Grzegorz Wita (2004-2006) i obecny duszpasterz ks. dr Rafał Śpiewak.
W roku 1990 prezydentem miasta Rybnika został Józef Makosz będący za czasów studenckich 1970-1976 czynnym uczestnikiem życia duszpasterstwa akademickiego. Z jego inicjatywy przeprowadzono fachowy remont kościółka ze zmianą dachu i pięknie wykończono obejście kościółka w granitową posadzkę. Cmentarz wokół kościółka zmieniono na park pozostawiając kilka starych grobów.

Od pierwszej mszy studenckiej w kościele akademickim minęło już 30 lat. Tamci studenci są już rodzicami dzisiejszych, ale chętnie do tego kościółka zaglądają widząc jak pięknieje. Piękny, surowy wystrój tego kościółka emanuje ciepłem na kolejne pokolenia młodzieży studenckiej. Jak dawniej tak i dziś słychać tam śpiew z akompaniamentem gitary i skrzypiec a przy ołtarzu jest kolejny ksiądz - duszpasterz akademicki, kochający studencką młodzież, będący z nimi w chwilach radosnych, poważnych, na górskim szlaku i w kręgu przy stole Pańskim w tym najstarszym wzmiankowanym w kronikach kościołem parafialnym na Górnym Śląsku.

Tekst oraz zdjęcia udostępniła Pani Dorota Jajczyk dar.rybnik.net.pl

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.

Parafia pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Rybnickiej Kuźni - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 22 marca 1981 roku. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1996 roku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Józefa

Parafia św. Józefa w Kłokocinie należy do archidiecezji katowickiej i dekanatu Boguszowice. Została erygowana 10 kwietnia 1977 roku przy drewnianym kościele, który został tu przeniesiony z miejscowości Nieboczowy. Później kościół ten trafił do Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie. Został odrestaurowany i poświęcony przez abpa Damiana Zimonia w 1997 roku. Na jego miejscu stanął nowy kościół, który poświęcił abp Damian Zimoń w 1994 roku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia pw. św. Floriana.

Parafia pw. św. Floriana w Rybniku Orzepowicach - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 13 września 1981 roku.

1872 - z inicjatywy nauczyciela p. Śniechoty przystąpiono do budowy kaplicy, którą ufundował książę z Rud (darował 200 talarów i sześć tysięcy cegieł). Orzepowice należały do parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku

1883 - ks. proboszcz Bolik poświęcił nową kaplicę i nowy budynek szkoły. Patronem kaplicy wybrano św. Floriana. W kaplicy mieszkańcy odprawiali nabożeństwa do Matki Bożej.

13 lipca 1975 - w przydrożnej kaplicy w Orzepowicach odprawiono pierwszą mszę św. Od tego czasu parafianie domagali się coniedzielnych mszy świętych, tym bardziej, że część parafian uczęszczała do kościoła w Rybniku, a część w Rybnickiej Kuźni. Przez dwa lata msze św. odbywały się w kaplicy przy drodze, w bardzo uciążliwych warunkach: ludzie narażeni byli na ruch uliczny, brakowało skupienia, kapłani nie mieli miejsca na przebieranie się w szaty liturgiczne itd. Następnie msze św. przeniesiono do domu pań Marii i Elżbiety Konsek, gdzie władze powiatowe zatwierdziły wcześniej jedno pomieszczenie na salki katechetyczne. Rozpoczęto zbiórkę ofiar na budowę kościoła składając je na ręce ks. proboszcza Eryka Twardzika. Ten jednak nie był zadowolony z tego, że Orzepowice chcą odłączenia od parafii w Rybniku. Tymczasem wyremontowano dom p. Konsek, która w całości przeznaczyła go na cele kościelne i przystosowano do odprawiania mszy świętych (oświetlenie, nagłośnienie itd.). Z ofiar parafian zakupiono tabernakulum, szaty liturgicze i inne potrzebne rzeczy. Ks. prob. Garus z Halemby ofiarował stacje Drogi Krzyżowej i organy.

15 sierpnia 1980 - do tworzenia parafii w Orzepowicach przydzielono ks. Czesława Cyrana.

1981 - rozpoczęto rozbudowę budynku tymczasowej kaplicy. Wystrój wnętrza zaprojektował i wykonał p. Kołodziejczyk, artysta rzeźbiarz z Chorzowa. Wyrzeźbił Krzyż Zbawiciela, figurę św. Floriana i namalował obraz św. Floriana.

kwiecień 1982 - rozpoczęto budowę budynku probostwa, który oddano do użytku w maju 1983 roku.

1982 - rozpoczął działalność chór kościelny "Gloria".

2 października 1982 - pierwsza wizytacja kanoniczna ks. bpa Ordynariusza dr Herberta Bednorza.

4 grudnia 1983 - ks. proboszcz otrzymał zgodę władz administracyjnych miasta Rybnik na rozbudowę istniejącej kaplicy, a 6 maja 1985 r. otrzymał pozwolenie na budowę nowego budynku "kaplicy mszalnej". Pracami projektowymi zajął się mgr inż. Arch. Andrzej Mastej.

10 kwietnia 1986 - rozpoczęto prace przy budowie kościoła. Pracami kierował i nadzorował mgr inż. Arch. Antoni Nawrocki.

1987 - Peregrynacja Kopii Jasnogórskiego Obrazu w Orzepowicach.

1987 - budynek kościoła w stanie surowym przykryto dachem.

1988 - rozpoczęto prace przy elektryfikacji, radiofonizacji i tynkowaniu kościoła, a także przy zakładaniu ogrzewania i wykonania stolarki okiennej. Do końca roku oszklono okna, wykonano bazerię sufitową i wykonano chór.

maj 1989 - ukończono posadzkowanie górnej części kościoła płytami granitowymi i marmurowymi oraz rozpoczęto wykańczanie wnętrza.

29 kwietnia 1990 - uroczystej konsekracji kościoła dokonał ks. bp. Damian Zimoń.

1992 - pod kierunkiem artysty z Katowic Zygmunta Brachmańskiego, który podjął się wystroju wnętrza - wykonano nowe oświetlenie w kościele.

23 października 1992 - podczas wizytacji kanonicznej ks. arcybiskup Damian Zimoń poświęcił nowo wybudowaną dzwonnicę i pierwszy dzwon. "Florian" waży 240 kg.

16 maja 1993 - po raz pierwszy zadzwonił drugi dzwon - "Urban" o wadze 400 kg.

2.10 -10.10.1993 - pierwsze misje święte w parafii prowadzone przez o. Arnolda OFM.

grudzień 1993 - zawieszono trzeci, największy dzwon "Królowa Polski" o wadze 800 kg.

1996 - zakupiono nowe 46 głosowe organy elektronowe.

2000 - jako dar parafii na Rok Jubileuszowy założono nowe witraże wg projektu Z. Brachmańskiego.

28 czerwca 2003 - odbyło się pożegnanie odchodzącego na emeryturę księdza proboszcza Czesława Cyrana.

27 lipca 2003 - parafię przejął nowy proboszcz ks. Adam Łapuszek.

 

Kapłani

15 sierpnia 1980 - 28 czerwca 2003 - ks. proboszcz Czesław Cyran - budowniczy kościoła (obecnie na emeryturze)

28 sierpnia 2002 - 19 lipca 2009 - ks. kapelan szpitalny i wikary Marek Sówka (obecnie Proboszcz Parafii Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Bukowie - woj.śląskie)

od 27 lipca 2003 - ks. proboszcz Adam Łapuszek

od 29 sierpnia 2009 - ks. kapelan szpitalny Jan Myśliwiec

Kapłani pochodzący z parafii

Ks. Paweł Tkocz - 1940

Ks. Prał. Kan. Franciszek Pacholski - 1965

Ks. Henryk Groborz - 1976

Ks. Andrzej Pacholski - 1979

 

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Katarzyny i Matki Boskiej Różańcowej.

Parafia św. Katarzyny i Matki Bożej Różańcowej w Rybniku Wielopolu - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 27 lutego 1977 roku przy drewnianym kościele przeniesionym w to miejsce z Gierałtowic.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Trójcy Świętej.

Parafia Trójcy Przenajświętszej w Rybniku- Popielowie należy do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej. Została utworzona 10 września 1969.

Drewniana świątynia

Pierwsze wzmianki o istnieniu wspólnoty kościoła pochodzą z XV w. Świątynia została wzniesiona przez księdza Marcina Strzałę. Drewniany kościółek pw. św. Anny został zbudowany w malowniczym otoczeniu wiekowych dębów, na wzgórzu pomiędzy Popielowem, a Radziejowem. Po wielu latach służby budynek wymagał wielu częstych napraw. W 1942 prawdopodobnie od uderzenia pioruna, zapalił się drewniany kościółek i spłonął doszczętnie. W międzyczasie zaprojektowano i zbudowano nowy, murowany kościół, który stoi do dnia dzisiejszego.

Nowy kościół

25 maja 1933 ksiądz Józef Miczka dokonał poświęcenia placu budowy kościoła. Projekt kościoła wykonał inż. arch. Szymura z Knurowa. 3 października 1933 odbyła się uroczystość poświęcenia kamienia węgielnego. Pierwszą mszę świętą odprawiono z okazji Bożego Narodzenia w nowym, niewykończonym jeszcze kościele. Mieszkańcy Popielowa bardzo się cieszyli z nowej świątyni. Budowa trwała niespełna 14 miesięcy z pomocą wszystkich parafian. Dzień poświęcenia nowej świątyni był wielkim świętem dla lokalnej społeczności.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Jana Sarkandra.

Parafia św. Jana Sarkandra w Rybniku Paruszowcu – parafia w dekanacie Rybnik w archidiecezji katowickiej. Została erygowana 1 stycznia 1990 roku. Pierwszym proboszczem parafii został ks. Henryk Groborz (zmarł 28 stycznia 2000 roku), który doprowadził do budowy kościoła. Poświęcił go abp Damian Zimoń 28 października 1998 roku. Obecnie proboszczem parafii jest ks. Rudolf Gniździa (od 2001 roku).

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Matki Boskiej Częstochowskiej.

Parafia pw. Matki Bożej Częstochowskiej w Ochojcu - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 29 czerwca 1981 roku.

Pierwotnie Ochojec należał do parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku. Po usamodzielnieniu się w 1927 r. Golejowa, Ochojec wraz z Grabownią należał do tejże placówki duszpasterskiej. 1 I 1974 ks. biskup Herbert Bednorz mianował ustnie ks. Piotra Kuczmierczyka rektorem miejscowej kaplicy p.w. Matki Boskiej Częstochowskiej. W tej, wybudowanej w 1900 r. kaplicy nabożeństwa odprawiano dotąd sporadycznie. W 1974 r. rozpoczął się więc dla tego miejsca i mieszkańców Ochojca nowy ważny etap.

8 maja 1976 r. ks. bp Bednorz utworzył w Ochojcu samodzielną placówkę duszpasterską, niezależną już od Golejowa. 15 października 1980 rozpoczął posługę w Ochojcu ks. Henryk Kołodziej, najpierw jako rektor, a potem proboszcz erygowanej 29 III 1981 parafii. W latach 1982-1986 wybudowano probostwo z zapleczem katechetycznym. 27 VIII 1983 biskup katowicki Herbert Bednorz poświęcił w części katechetycznej budynku tymczasową kaplicę Matki Bożej Częstochowskiej. Tam do 1991 odprawiano Mszę św. W 1983 rozpoczęto budowę kościoła. Poświęcenia kościoła dokonał 24 VIII 1991 biskup katowicki Damian Zimoń. Projektantem kościoła i probostwa wraz z zapleczem katechetycznym był inż. Ditter Paleta. Współpracowała z nim inż. Barbara Schmidt. Konstruktorem był  inż. Tadeusz Szczęsny. Projekt wystroju wnętrza opracował artysta plastyk Janusz Łęgowski.  W latach 1996-1997 wybudowano dzwonnicę i zawieszono na niej trzy dzwony. W 1991 r. został założony w Ochojcu cmentarz, a w 2004 r. powstała przy kościele kaplica przedpogrzebowa. Od 29 lipca proboszczem parafii jest ks. Edward Nalepa.

 

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Bożego Ciała i św. Barbary.

Parafia Bożego Ciała i św. Barbary w Rybniku - Niewiadomiu -  rzymskokatolicka parafia należąca do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej, metropolii katowickiej. Została utworzona 3 października 1982 roku. Budowniczym kościoła parafialnego był ks. Władysław Kolorz.

Historia parafii.

Inicjatywa budowy kościoła. W czasie wizytacji parafii Radoszowy, do której należał Niewiadom, ks. Biskup Ordynariusz Herbert Bednorz odprawił Mszę św. na osiedlu Gustawa Morcinka w Niewiadomiu w mieszkaniu inwalidy p.Hajskiego. Wielu mieszkańców Osiedla było obecnych na tej Mszy św., gdyż do kościoła parafialnego w Radoszowach szczególnie dla osób starszych, odległość była dość znaczna.

Jesienią 1975 roku z inicjatywy Ks. Lucjana Moronia została otwarta salka katechetyczne w prywatnym mieszkaniu. W bardzo trudnych warunkach lokalowych katechizacja trwała 3 lata. Na prośbę nowego proboszcza ks. Sylwestra Antosza Ks. Władysław Kolorz odprawiał Mszy św. przy osiedlu na podwórzu jesienią 1976 roku. Ilość uczestników tych Mszy św., chociaż były odprawiane pod gołym niebem, systematycznie wzrastała. Po I procesji Bożego Ciała na Osiedlu, prowadzoną prze Ks. Proboszcza Sylwestra Antosza i Ks. Jana Burka z Radoszów ustalono, że nowa parafia będzie pod wezwaniem Bożego Ciała i św. Barbary, co zostało zaakceptowane przez Ks. Biskupa Ordynariusza Herberta Bednorza dnia 8 maja 1978 roku.

Zezwolenie władz na budowę kościoła.

Na początku władze żądały likwidacji punktu sakralnego na podwórzu, gdzie odbywały się Msze św,. lecz po jakimś czasie sprawa ucichła. 22 lutego 1979 roku Ks. Biskup Herbert Bednorz utworzył w Niewiadomiu Stację Duszpasterską i od tego dnia też prowadzone są księgi parafialne. W maju 1979 roku odbyła się w Niewiadomiu pierwsza uroczystość komunijna oraz pierwsza Oaza Modlitwy. W sierpniu 1980 roku górnicy wysunęli postulat budowy kościoła w Niewiadomiu. W grudniu 1980 roku miało być pozwolenie na budowę kościoła, co jednak nie zostało dotrzymane.

Górnicy oraz ks. Proboszcz zaczęli jeździć do Ks. Biskupa Ordynariusza i do Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach. W Urzędzie Wojewódzkim zapewniono delegacje górników, że Niewiadom otrzyma zezwolenie na budowę kościoła. Dziwnym zrządzeniem Opatrzności stało się to w czasie stanu wojennego. 14 sierpnia 1982 roku otrzymano zezwolenie na budowę cmentarza i kaplicy cmentarnej, a 28 lutego 1983 roku władze państwowe wydały pozwolenie na rozpoczęcie budowy kościoła.  

Budowa kaplicy cmentarnej.

18-25 kwiecień 1982 roku rozpoczęło się wykopywanie dołów i gaszenie ogromnych ilości wapna do budowy kaplicy cmentarnej. Przy budowie kaplicy pracują parafianie - mężczyźni i kobiety - prace codziennie trwają do późnych godzin nocnych.

Sierpień - trwa praca przy zakładaniu cmentarza t. j. Ogrodzenia siatką oraz budowa i betonowanie alejek. Trwają również prace przygotowawcze do rozpoczęcia budowy kaplicy. Zaś we wrześniu rozpoczęła się budowa kaplicy cmentarnej. Cmentarz zostaje ukończony do 1 listopada. 

Poświęcenie kamieni węgielnych.

10 października 1982 roku w Rzymie zostaje poświęcony przez Ojca św. Jana Pawła II kamień węgielny pod budowę kościoła. Kamień z czarnego marmuru został zawieziony do Rzymu przez delegację.

Praca przy budowie kaplicy zostaje wstrzymana na czas zimy. 14 marca 1983 roku rusza praca przy budowie świątyni. 5 kwietnia 1983 roku rozpoczęto wykopywanie dołów pod ławy fundamentów kościoła.  

Zaś z dniem 1 maja 1983 roku po skończeniu stawiania fundamentów części katechetycznej rozpoczęto stawianie murów.

16 maja 1983 roku ks. Biskup Janusz Zimniak poświęca cmentarz, kaplicę cmentarną i plac budowy.

Rozpoczęcie budowy kościoła. 

29 maja 1983 roku rozpoczynają się wykopy pod główny segment kościoła.

W sierpniu 1983 roku poprzedzone żmudną pracą stolarzy, cieśli i zbrojarzy rozpoczyna się 3-dniowy całodzienne betonowanie dolnych ścian i stropu dolnego kościoła.

Jesienią zakładane zostają stropy nad segmentami B i C oraz dachy. Trwa wykopywanie fundamentów pod dzwonnicą, stawianie ściany zachodniej kościoła, rozszałowanie stropu i prace zabezpieczające pod ziemią.

Latem 1984 rozpoczyna się kolejny rok budowy świątyni: betonowanie poziomu chóru aż do schodów wejściowych oraz długotrwałe rusztowanie pod ramy dachu. 

Parafia zaczyna swą działalność. 

Dzięki wielkiej frekwencji parafian pracujących przy budowie zaczynają  funkcjonować: zakrystia, kancelaria, biblioteka, sanitariaty oraz salki katechetyczne. 7 Października 1984 roku zostają poświęcone salki katechetyczne przez wikariusza Generalnego Ks. Biskupa Józefa Kurpasa.

30 października 1984 roku kończą się prace rozszałowaniem dachu. Później trwa jeszcze stawianie ściany szczytowej zachodniej kościoła, murowanie wschodniej ściany, tynkowanie, krycie dachu kościoła, nakrywanie go deskami potem papą.

20 grudnia 1984 roku zamontowano duży krzyż metalowy na szczycie dachu kościoła.

Budowa dzwonnicy. 

W kwietniu 1985 roku rozpoczęto stawianie dzwonnicy. Trzeba jednak pomyśleć  o dzwonach - zostają wykonane 3 dzwony: najmniejszy "Zygmunt", średni "Barbara" i największy "Dobry Pasterz". Rozpoczyna się teraz zakładanie okien górnych w kościele. Wstawiono drzwi. Trwają prace z zakresu małej architektury. Trwa zakładanie posadzki z łomu marmurowego, betonowanie posadzek w pomieszczeniach koło kościoła oraz prace wykończeniowe.

W lutym 1986 roku wznowiono prace na budowie. Artysta rzeźbiarz wykonuje już ołtarz dla świątyni z marmuru i brązu. Rzut ołtarza przedstawia ręce Chrystusa łamiącego Hostię.

Między marcem a majem 1986 roku trwają dalsze prace: zadaszenie dzwonnicy, malowanie korytarzy i klatek schodowych, zakładanie balustrad, przywieziono tabernakulum (na drzwiach płaskorzeźba - ręka Chrystusa).Zamontowano ołtarz.

10 czerwca 1986 zostaje zamontowany krzyż na dzwonnicy. Układane zostają posadzki w kościele i płyty na placu przed kościołem. Montowanie zostają okna w dzwonnicy.

Wmurowanie kamienia węgielnego. 

7 grudnia 1986 roku przyjeżdża ksiądz Biskup - Senior Herbert Bednorz celem wmurowania kamienia węgielnego i aktu erekcyjnego, poświęcenia nowej zakrystii, kaplicy dla matek z małymi dziećmi.

W kwietniu 1987 roku trwają ostatnie prace przy oświetleniu kościoła, malowaniu stolarki, wstawianiu ławek, porządkowaniu budowy itp..

Poświęcenie kościoła. 

12 kwietnia 1987 roku Niedziela Palmowa wielkim dniem parafii - poświęcenie i konsekracja świątyni. Popołudniem zgromadziły się przed kościołem wielkie rzesze wiernych. Nie tylko cały Niewiadom w komplecie, ale również wielu ludzi z sąsiednich, a nawet dalszych parafii przybyło, aby cieszyć się. Czekając na Ks. Biskupa Ordynariusza Damiana Zimonia odmawiano Różaniec Św.. na przyjazd Ks. Biskupa rozkołysał się jak dotąd jedyny jeszcze niewielki dzwon. Na progu kościoła Ks. Biskupa powitały niewiadomskie kobiety chlebem i solą, zaś mistrz budowy - p. Leopold Kołodziej wręczył Ks. Biskupowi klucze kościoła. W czasie Mszy św., którą koncelebrował Ks. Biskup Ordynariusz Damian Zimoń, Ks. Dziekan Gerard Wengierek i Ks. Proboszcz Władysław Kolorz budowniczy kościoła włożono w ołtarz relikwie św. Inocentego i Placyda.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Miłosierdzia Bożego.

Parafia Miłosierdzia Bożego w Rybniku- Niewiadomiu należy do dekanatu niedobczyckiego w archidiecezji katowickiej. Została utworzona 19 stycznia 1986 roku. Budowniczym kościoła jest ks. Franciszek Otremba, pierwszy proboszcz parafii. Następcą ks. Otremby został ks. Stanisław Kołodziej (proboszcz parafii w latach 2003-2007 - obecnie proboszcz w Niedobczycach). Od 2007 roku proboszczem jest ks. Grzegorz Lech. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1994 roku.

Historia parafii rozpoczyna się właściwie w momencie, kiedy jeszcze nikt nie planował jej powstania. W 1982 roku mieszkańcy Niewiadomia uzyskali pozwolenie na budowę domu katechetycznego według projektu inż. Adama Lisika. Prace nad budową były gorliwie wspierane, przez ówczesnego proboszcza - księdza Huberta Wieczorke. (teren ten należał wtedy do parafii NSPJ w Niedobczycach). W trakcie budowy zrodziła się myśl o tym, aby część obiektu wykorzystać, jako kaplicę, gdyż do parafialnego kościoła było daleko. Władze PRL zorientowały się w tych działaniach dopiero wtedy, gdy 3 września 1984 roku biskup Herbert Bednorz poświęcił budynek, a ks. Franciszka Otrembę ogłosił administratorem - w istocie proboszczem administratorem. Rozpoczęła się inwigilacja, wezwania na komendę, wyznaczono eksperta, który nakazał zmiany: ściągi dachu, zasypanie piwnic. Na szczęście okazało się, że budynek nie przekracza dozwolonych 600 m2, a piwnice zostały uratowane. W tym czasie ks. Franciszek mieszkał na probostwie w Niedobczycach, a do niewiadomskiej kaplicy przyjeżdżał celebrować Eucharystię (2 w niedzielę, 1 w dni powszechne) Parafię erygowano 19 stycznia 1986 roku. Jako pierwsza w diecezji otrzymała wezwanie Miłosierdzia Bożego. Obraz Jezusa Miłosiernego przywieziono z samych Łagiewnik. Wystrój wnętrza zaprojektował Stanisław Konarzewski, a wykonały Maria Konarzewska z córką.
Kościół został wybudowany przez parafian - dzięki ich pracy i darom materialnym. Nie została na ten cel przeprowadzona żadna, poza parafialna kolekta. Najbardziej zasłużeni to:
Alojzy Kramarz i Rufin Stołtny - nadzorowali budowę
Henryk Kudla - wybudował ołtarz
Józef Łatka - wstawił drzwi i okna
Lucjan Siedlaczek - zamontował ogrzewanie
14 kwietnia 1985 roku przeżywano pierwszy odpust, a 12 maja uroczystość Pierwszej Komunii Świętej. W kwietniu 1986 roku powołano Parafialną Radę Duszpasterską. W tym samym roku wybetonowano chodniki i rozpoczęto prace związane z zakładaniem sufitu. We wrześniu 1987 parafia przeżywał swoja pierwszą wizytację biskupią, a w listopadzie tegoż roku peregrynację obrazu Matki Bożej Jasnogórskiej, który nawiedził Niewiadom ponownie, dziesięć lat później. W czerwcu 1988 po raz pierwszy ulicami parafii przeszła procesja Bożego Ciała. W roku 1990 kościół został otynkowany i pomalowany, a w 1999, za zgodą prezydenta Rybnika, oświetlono go dwoma lampami. W roku 2000 parafia otrzymała relikwie św. Faustyny. Ostatecznie w 2002 roku wybudowano także dzwonnicę, w której umieszczono zdobyte rok wcześniej trzy dzwony, mające piękne imiona Wiara, Nadzieja i Miłość.
3 czerwca 2003 roku nowym proboszczem parafii został ks. Stanisław Kołodziej urodzony 28 kwietnia 1960 roku w Mikołowie. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1987 roku, a jako wikary pracował w rybnickich parafiach: św. Jadwigi i św. Teresy, pełnił również posługę kapelana w Wojewódzkim Szpitalu Specjalistycznym. Nowy proboszcz starał się integrować parafian poprzez liczne spotkania, dzięki niemu zorganizowano również w 2004 roku pierwszy festyn, który stał się tradycją parafii. W lipcu 2007 roku ks. Stanisław został proboszczem parafii w pobliskich Niedobczycach a parafię niewiadomską, objął ks. Grzegorz Lech.

Kilka informacji na temat parafii:
Parafia liczy 971 mieszkańców, w tym katolików - ok.960)

Ulice wchodzące w skład parafii:
Batorego, Kazimierza Wielkiego, Kwiotka, Letnia, Raciborska (część), Racławicka (część), Roweckiego - Grota, Zamenhofa (część), Zygmunta Starego

Odpust
Niedziela po Wielkanocy (Niedziela Miłosierdzia Bożego)

Pochodzący z parafii
Ks. Bogusław Kudla MSF 1988

Proboszczowie
Ks. Franciszek Otremba (1984 - 1986 rektor) 1986 - 2003
Ks. Stanisław Kołodziej 2003 - 2007

 

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Chrystusa Króla

Parafia pw. Chrystua Króla w Rybniku Golejowie - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 28 maja 1957 roku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Barbary.

 

Parafia św. Barbary w Boguszowicach Osiedlu - jedna z parafii należących do archidiecezji katowickiej. Została erygowana 25 lipca 1978 roku. Kościół parafialny poświęcił abp Damian Zimoń w 2000 roku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Jana Nepomucena

Parafia pw. św. Jana Nepomucena w Rybniku Chwałęcicach - katolicka parafia w dekanacie golejowskim, istniejąca od 20 marca 1977 roku. Kościół poświęcił abp Damian Zimoń w 1998 roku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Najświętszego Serca Pana Jezusa w Rybniku-Niedobczycach

 Parafia Niedobczyce erygowana została dekretem ks. Admnistratora Augusta Hlonda z 29 lipca 1925 roku. Przedtem stanowiła część parafii rybnickiej. Początkowo do Niedobczyc dojeżdżali księża z Rybnika i odprawiali nabożeństwa w niedziele i w święta w cechowni kopalni. Ale już w 1913 roku zawiązano komitet budowy kościoła. Jednak te pierwsze kroki musiały być zaniechane na skutek wybuchu wojny. Dopiero w roku 1920 przystąpiono po pertraktacjach z wikariatem wrocławskim do budowy kościoła. Kamień węgielny został poświęcony we wrześniu 1921 roku, a jeszcze przed zimą kościół otrzymał dach i sklepienie. Kościół został zaprojektowany przez architekta z Wrocławia - Schlichta. Kronika parafialna prowadzona jest od 1948.

Z dzielnicy Niedobczyce pochodzi kilka znanych i ważnych osobistości. W tutejszej parafii urodził się i wychował aktualny arcybiskup Damian Zimoń.

Od 1966 roku w parafii niedobczyckiej przebywają Siostry Służebniczki NMP Niepokalanie Poczętej. Siostry pracują przy parafii, w zakrystii, katechizują, prowadzą grupę Dzieci Maryi oraz zajmują się posługą charytatywną. Parafia wydaje gazetkę parafialna pt. "Serce".

23 listopada 1997, w Uroczystość Chrystusa Króla, został wydany dekret abpa Damiana Zimonia, w sprawie dostosowania struktur kościelnych na terenie archidiecezji katowickiej do zachodzących w naszym regionie zmian administracyjnych, urbanistycznych i demograficznych. Między innymi powstał dekanat Niedobczyce. Dekret wszedł w życie 1 stycznia 1998.

Duszpasterze

W parafii pracuje Proboszcz ks. Stanisław Kołodziej, Proboszcz Senior ks. Hubert Wieczorke i dwóch wikarych, księża: Grzegorz Hawel i Adam Kiedrzyn.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Teresy od Dzieciątka Jezus - parafia rzymskokatolicka w Chwałowicach, w dekanacie Rybnik w archidiecezji katowickiej.

Historia

Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1305 r. Pierwotnie obszar parafii należał do parafii rybnickiej, a w 1899 r. został przyłączony do Jankowic Rybnickich. Pod koniec XIX wieku, dzięki wybudowanej kopalni zaczęła szybko wzrastać liczba ludności. Nabożeństwa odprawiano w kopalnianej cechowni, a następnie w powiększonej kaplicy. Parafia została erygowana 1 sierpnia 1925 r. Obecny kościół św. Teresy od Dzieciątka Jezus wzniesiono w latach 1926-1928 wg projektu wykonanego w Przedsiębiorstwie Budowlanym J. Rossola z Rybnika. Poświęcenia dokonał ks. infułat Wilhelm Kasperlik 7 października 1928 r. Współczesny wystrój wnętrza przeprowadzony w l. 1964-1965 jest autorstwa rzeźbiarza Zygmunta Brachmańskiego.

Parafia dziś

Na terenie parafii znajduje się wybudowana w 1895 r. kaplica Matki Bożej Różańcowej, która w 1964 r. została przejęta przez Kościół Polskokatolicki. w 1992 roku wróciła ona do parafii macierzystej. W 1991 roku parafia wybudowała Dom Parafialny, a w 1996 - kaplicę pogrzebową. Arcybiskup Damian Zimoń ustanowił kościół parafialny w Chwałowicach - sanktuarium św. Teresy od Dzieciątka Jezus.

Proboszczowie

ks. Paweł Wycisło (1925-1926)

ks. Jan Śliwka (1926-1939)

Ks. Engelbert Październy (substytut 1941-1950, administrator 1950-1959)

Ks. Henryk Rothkegel (1959-1976)

Ks. Antoni Bartoszek (1977-1988)

ks. Teodor Suchoń (od 1988)

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kościół p.w. Najświętszego Serca Pana Jezusa i św. Wawrzyńca

Kościół z 1717 roku. Obiekt zbudowany jest na rzucie krzyża greckiego, z okazałą wieżą słupową od strony chóru i dwoma dobudówkami pełniącymi funkcję zakrystii i kruchty.
We wnętrzu kościoła na szczególną uwagę zasługuje niezwykle cenny obraz Michała Willmana z końca XVII wieku, przedstawiający męczeństwo św. Wawrzyńca.

 

Historia

Jak podają źródła na temat Boguszowic, była to miejscowość związana głównie z mieszczącą się tam parafią. Jej historia sięga według najstarszych źródeł XIII wieku. Boguszowicka parafia administracyjnie należała do archidiakonatu opolskiego diecezji wrocławskiej oraz do archiprezbiteratu żorskiego . Wzmianki o parafii pojawiają się już w spisie świętopierza z 1355 roku oraz w sprawozdaniach wizytacyjnych biskupów wrocławskich. W XV wieku swym zasiegiem obejmowała Boguszowice, Gotartowice, Rój, Rogoźną, Folwarki, Ligotę, Kłokocin, Rowień i Brodek oraz dwie wsie, które przestały istnieć już około 1300 roku – Nietyslawice i Bobrownik. W latach 20. XX wieku doszło do wyodrębnienia z boguszowickiej parafii Rogoźnej i Folwarków. Kolejne podziały miały miejsce w połowie XX wieku. Z inicjatywy ówczesnego proboszcza boguszowickiego powstały nowe parafie – kolejno w Roju, Rowniu, na terenie powstałego koło Boguszowic osiedla oraz w Ligockiej Kuźni. W roku 1979 ze względu na liczbę nowych parafii dekanatu rybnickiego i żorskiego, utworzono dekanat Boguszowicki.

Parafia

Jej pierwsze wezwanie to św. Wawrzyniec, domniemywa się, że związane jest to z osobą biskupa wrocławskiego Wawrzyńca – pełniącego urząd w tym okresie. Sprawozdania wizytacyjne biskupów wrocławskich donoszą, że właściwie od samego jej założenia należała ona do cystersów w Rudach. Tak też opat z Rud posiadał prawo do dochodów parafii i do mianowania proboszcza, którym zostawał zwykle cysters. Dzięki wpływom cysterskim okres reformacji nie wpłynął praktycznie wcale na kształt parafii, która zawsze pozostawała katolicka. Na początku XIX wieku dobra zakonu cysterskiego w Rudach przejął książę raciborski, stając się też przez to patronem kościoła boguszowickiego. Miało to miejsce podczas sekularyzacji tego zakonu w 1810 roku. Wezwanie parafii zmieniło się na obecne, czyli Najświętszego Serca Pana Jezusa wraz z powstaniem nowego kościoła pod tym samym wezwaniem w 1935 roku.

Kościoły

Brakuje właściwie informacji na temat pierwszego kościoła w Boguszowicach , jego kształtu można się domyślić na podstawie danych z sprawozdań wizytacyjnych z XVII wieku. Kościół ten pod wezwaniem św. Wawrzyńca, poświęcony był dodatkowo św. Marcinowi. Stał na wzgórzu w centralnej części Boguszowic. Świątynie tą grożącą zawaleniem w 1717 roku zastąpił nowy również drewniany kościół pod tym samym wezwaniem. Świątynia ta na początku XX wieku okazałą się za mała, co skłoniło parafian do budowy nowego kościoła, przy czym drewniana budowla z rangą kościoła zabytkowego na terenie parafii stała do 1975 roku, kiedy to została przeniesiona do Ligockiej Kuźni. Budowa nowej świątyni zlokalizowana była wtedy jeszcze na skraju wsi. Rozpoczęto ją w 1929 roku. W roku 1935 nowa murowana świątynia była zdatna do użytku, w tym też roku została poświęcona. Konsekrowana została podczas wizytacji w 1960 roku.

Proboszczowie

1909 – 1922 – ks. Józef Janitzek

1922 – 1927 – ks. Józef Kulig

1927 – 1942 – ks. Karol Długaj

1942 – 1990 – ks. protonot. apostolski Edward Tobola

1990 – 1991 – ks. Stefan Sprot

1991 – 2003 – ks. Stanisław Gańczorz

2003 – ks. Krzysztof Błotko, nadal

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Jadwigi.

Historia parafii

Lata 70-dziesiąte ubiegłego wieku to nagły rozwój górnictwa na terenie Ziemi Rybnickiej. Proces ten zaowocował silnym rozwojem budownictwa mieszkalnego i sprowadzaniem z całej Polski nowych rąk do pracy w kopalniach naszego regionu. Na terenie zielonej dzielnicy Maroko w Rybniku wybudowano w szybkim tempie osiedle na 20 tys. mieszkańców. Pierwsze bloki zasiedlono pod koniec lat 70-dziesiątych. Zgodnie z wytycznymi rządzącej partii komunistycznej nie pomyślano o potrzebach religijnych mieszkańców. Ks. Biskup Ordynariusz Herbert Bednorz od początku starał się o pozwolenie na budowę świątyni dla nowego osiedla. Po jego otrzymaniu w 1980 roku ks. Henryk JOŚKO został mianowany wikariuszem w parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku z poleceniem budowy kościoła na osiedlu "Nowiny" oraz zorganizowania tam nowej placówki duszpasterskiej. Odrębne duszpasterstwo prowadzono tu od stycznia 1981. Katechizacja odbywała się w przygotowanych salkach w blokach mieszkalnych. Mszę św. sprawowano pod zadaszeniem na poświęconym placu.

Parafia została erygowana 17.01.1982 z terytorium należącego dotąd do parafii św. Józefa w Rybniku. Po erygowaniu na osiedlu "Nowiny" nowej parafii św. Jadwigi Śląskiej ks. Jośko Henryk został mianowany jej pierwszym proboszczem w dniu 5 lutego 1982 roku. W miejscu tymczasowej kaplicy św. Jadwigi Śląskiej wiosną 1982 rozpoczęto budowę kościoła parafialnego, który zaprojektował inż. Marian Skałkowski. Poświęcenia kościoła dokonał 7 X 1985 biskup katowicki dr Damian ZIMOŃ.

27 maja 1986 roku biskup ordynariusz Damian Zimoń poświęcił trzy dzwony. Jeden z dzwonów ufundowany został przez górników naszej parafii, którzy w dniu swego święta złożyli na ten cel ofiary. Pozostałe dwa dzwony otrzymaliśmy z Bredy w Holandii dzięki staraniom siostry Józefiny wielkiej dobrodziejki naszej parafii. Dzwony otrzymały imiona św. Jadwigi, św. Barbary i św. Józefa. Na największym z nich jest wyryta dewiza: "Bonus sum et oves voco omnes in hoc sacro loco "co znaczy: "dobry jestem i owce wołam wszystkie do tego świętego miejsca"

W dniu 10 IX 1987. Ks. Henryk Jośko, proboszcz parafii św. Jadwigi w piśmie do Prezydenta Miasta Rybnika wyraził gotowość wybudowania przez parafię przedszkola dla niepełnosprawnych i przekazania gotowego i wyposażonego budynku na własność miasta. Prace budowlane rozpoczęto 15 VI 1988. Poświęcenia nowo zbudowanego ,,Ośrodka Rehabilitacji dla Dzieci Niepełnosprawnych Ruchowo i Umysłowo'' dokonał 1 IX 1990 biskup katowicki dr Damian ZIMOŃ. W tym też dniu oddano Ośrodek miastu. W wydanym ,,Testimonium'' Biskup Katowicki napisał m.in.: ,,Na powstanie tego "Ośrodka" złożyły się ofiary z zakładów pracy, a także "wdowi grosz", złożony z woli tworzenia dobra przez tych, którzy nieraz sami potrzebują pomocy. Wyposażenie zaś "Ośrodka", to w większości wynik współdziałania Caritas Freiburg z Komisją Charytatywną Episkopatu Polski''.

16.10.1995 r. nasza wspólnota parafialna przeżywała doniosłą uroczystość. W tym dniu Metropolita katowicki Arcybiskup Damian Zimoń konsekrował naszą świątynię. Podczas mszy św. arcybiskup najpierw poświęcił ołtarz, namaszczając jego nogi olejem Krzyżma św. Następnie wmurowano do ołtarza relikwie św. Optata, (Biskup Mileve w Numidii na terenie dzisiejszego Algieru. Zmarł ok. roku 400) nawiązując tym samym do pierwszych wieków chrześcijaństwa, kiedy to Eucharystia sprawowana była na grobach męczenników. " Ołtarz to najważniejsze miejsce w Kościele, jest symbolem tego, co jest fundamentem życia. Człowiek ma w sobie bardzo wiele tęsknoty za wartościami stałymi. Chrystus wczoraj i dziś jest ten sam na wieki, zaś ołtarz jest właśnie obrazem tego, co w życiu stałe, trwałe i niezmienne, jest miejscem, gdzie realizują się wartości odwieczne, gdzie głosi się słowo Boże" -powiedział Metropolita Katowicki w wygłoszonej homilii. Oprócz ołtarza, namaszczono olejem Krzyżma, także dwanaście wyrytych w ścianach krzyży symbolizujących dwunastu Apostołów - filarów Kościoła. Oby ta nasza świątynia "była zawsze miejscem spotkania człowieka z Bogiem, miejscem wielkiej modlitwy" jak powiedział ksiądz proboszcz na zakończenie mszy świętej.

Ks. Henryk Jośko został mianowany dziekanem dekanatu Rybnik-Centrum na 6 lat 8.08.1990 roku i wybrany na kolejną kadencję w 1996 roku. W uznaniu zasług otrzymał nominację w kwietniu 1995 roku na Honorowego Kanonika Kapituły Metropolitalnej w Katowicach. Ks. Kanonik Henryk Jośko zmarł 7 lutego 1997 roku w Rybniku. Odszedł do wieczności w 50 roku życia i w 25 roku kapłaństwa. Został pochowany 11 lutego 1997 roku przy kościele pod wezwaniem św. Jadwigi Śląskiej w Rybniku. Liturgii pogrzebowej przewodniczył Metropolita Katowicki Ksiądz Arcybiskup Damian Zimoń.

Drugim proboszczem w historii parafii został zamianowany dekretem Ks. Arcybiskupa Damiana Zimonia z dniem 22 lutego 1997 r. Ks. Franciszek SKÓRKIEWICZ dziekan dekanatu siemianowickiego i proboszcz parafii św. Antoniego Padewskiego w Siemianowicach Śl.. Dnia 8 września 1997 r. przeżywaliśmy Peregrynację Matki Bożej w Obrazie Jasnogórskim. W czasie powitania Ks. Proboszcz kreśląc program pracy wypowiedział następujące słowa: "Matko Ukochana minął czas budowy naszego parafialnego kościoła. Przed nami etap upiększania i czas budowy królestwa Twego Boskiego Syna Jezusa Chrystusa w naszych sercach".

Z ważniejszych prac gospodarczych kontynuujących dzieło pierwszego proboszcza to: ufundowanie organ elektronicznych-49 głosowych w 1998 roku, malowanie kościoła i wymiana okien na aluminiowe w szczycie w 2000 roku, wyłożenie całego obejścia kościoła kostką w latach 2000 i 2001, urządzanie dolnego kościoła od 2001 roku oraz wymiana dachu kościoła w 2003 roku. Ufundowanie 2 obrazów: "Miłosierdzia Bożego" i "św.Jadwigi, Królowej w 2005. Następnie w 2007 r. wyłożenie marmurem włoskim poziomych płaszczyzn w prezbiterium i montaż balustrad ze stali nierdzewnej. Rok 2008 to drugie malowanie kościoła górnego i dolnego w kolorach pastelowych przez firmę p.Tadeusza Krysiaka z Nakła Śl. i wymiana okien w fasadzie kościoła na aluminiowe, 3 z nich są uchylne oraz odnowienie elewacji fasady-prace te wykonała firma p. Bogusława Jarzyny z Rybnika. Zakup organ do dolnego kościoła-firmy "Alhorn". Ufundowanie obrazu MBNP 18.10.2008 namalowanego przez rybnickiego artystę plastyka p.Krzysztofa Dublewskiego i poświęcenie 22.10.2008 przez Bpa Gerarda Bernackiego.

Z duchowej budowy to: Misje Parafialne od 1 do 8 kwietnia 2001 roku prowadzone przez oo.Misjonarzy św.Wincentego a Paulo oraz wprowadzenie w 1998 roku w każdy piątek Nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego. Ks. Proboszcz Franciszek Skórkiewicz został zamianowany dziekanem dekanatu Rybnik 18.01.1998 roku oraz ponownie wybrany na drugą kadencję i zatwierdzony przez Ks.Arcybiskupa 14.10.2003 r. W Wielki Czwartek 20 kwietnia 2000 r. Ks. Proboszcz otrzymał nominację papieską na Kapelana Jego Świątobliwości, czyli prałata.

Księgi metrykalne: chrztów od 1981, małżeństw od 1981, zmarłych od 1982

Kronika parafialna: od 1997

Ulice należące do parafii: 9 Maja, Bohaterów Westerplatte, Broniewskiego, Brzozowa, Budowlanych, Bukowa, Chabrowa, Daleka, Dąbrówki, Energetyków, Floriańska, Gajowa, Generała Bema, Generała Janke-Waltera, Generała Pułaskiego, Głucha, Graniczna, Grunwaldzka, Hibnera od 7 i od 8, Kardynała Kominka, Kawalca, Księdza Ściegiennego, Mahoniowa, Mieszka I, Moniuszki, Obrońców Rybnika, Orzepowicka, Osiedle Krakusa, Pilarczyka, Piownik, Platanowa, Popiela, Raciborska od 86, Stalmacha, Świętego Józefa, Topolowa, Tuwima, Wandy, Wawelska, Wieczorka, Wierzbowa, Winklera, Wyspiańskiego, Zawiszy Czarnego, Zebrzydowicka 19-149 i 24-128b, Zielona, Żołędziowa, Żytnia.

Liczba mieszkańców (stan rzeczywisty) : 21.200, katolików -21.040

Odpust: niedziela po 15 października

Wieczna adoracja: 17.VIII

Księża pochodzący z parafii:
o.Dymitr ŻEGLIN OFM 1988, o.Radomir BUCHCIK OFM 1993, ks.Grzegorz WITA 1994, ks.Eugeniusz ZINKOWSKI 1999, ks.Mariusz KASPAR 2000, Ks.Krzysztof WIECZOREK 2005, Ks.Łukasz MICHOŃ 2006, Ks.Marcin GAJDA 2006, Ks.Łukasz KOTYŃSKI 2007, Ks.Arkadiusz RZĄSA 2007, Ks.Michał ŁATUSZYŃSKI 2008, Ks.Adrian BUCZKOWSKI 2009

Copyright by Parafia św. Jadwigi w Rybniku

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kaplice, które istniały lub istnieją na terenie miasta:

Kaplica św. Zbawiciela Sanctissimi Salvatoris - Zbudowana przez Norbertanki na terenie zamku rybnickiego w XII wieku.

Kaplica św. Urbana na "Górce rybnickiej" od XV (?) . Na pamiątkę po zwycięskiej bitwie z husytami.

Kaplica św. Jana Chrzciciela. Powstała ok.1650 ufundowana przez Ferdynanda Leopolda Oppersdorfa pana na Rybniku przy szpitalu dla kobiet na ulicy Rudzkiej. Była to kaplica drewniana 4,5 x 15 m z małą dzwonnicą. Została rozebrana w 1796 r.

Kaplica św. Katarzyny ze Sieny.  Powstała ok. 1660 - prywatna kaplica na zamku rybnickim Jana Bernarda Prażmy - pana na Rybniku. Była drewniana 3,5 x 3,5 m. Rozebrano ją w 1809 r.

Kaplica św. Jana Nepomucena na rynku. Powstała w latach1758 - 1823. Była to kaplica dla radnych dołączona do ratusza. Znajdowała się tu drewniana figurka św. Jana.

Kaplica św. Antoniego. Stała na zbiegu ulic Żorskiej i Mikołowskiej (1823 - 1907).„Zanim wybudowano ‘Nowy Kościół’ figurka św. Antoniego znajdowała się w małej kaplicy mniej więcej tam, gdzie obecnie biegną wielkie schody do kościoła. Figurka ta jest naprawdę cudowna! Ja i wiele innych osób wymodliło sobie przed nią wiele łask. Zbierający się tutaj liczni ludzie, wśród nich i ja, modlili się, by znalazł się ktoś, kto by zbudował na wzgórzu przy skrzyżowaniu ul. Mikołowskiej z Żorską wielki kościół św. Antoniemu w podzięce za otrzymane za Jego wstawiennictwem od Pana Boga łaski.”

Kaplica przy szpitalu św. Juliusza. Została wzniesiona w 1894 r.

Kaplica przy szpitalu na ulicy Rudzkiej.

Kaplica - kostnica przy szpitalu Juliusz  (park sztywnych).

Kaplica w szpitalu dla psychicznie i nerwowo chorych.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia pw. św. Brata Alberta w Rybniku-Kamieniu

Powstanie parafii

     Parafia w Kamieniu jest bardzo młoda, ma zaledwie 15 lat. Powstała po odłączeniu od parafii macierzystej w sąsiednich Książenicach. 16 października 1989 r. ksiądz arcybiskup Damian Zimoń erygował Kamień parafią tymczasową pod wezwaniem świętego Brata Alberta. Jednocześnie administratorem parafii został ksiądz Jerzy Korduła. 1 listopada 1989 r. ksiądz biskup Gerard Bernacki uroczyście poświęcił nowy ołtarz w kaplicy oraz obraz patrona, św. Brata Alberta.

Budowa kościoła

     Kaplica mieszcząca się w domie katechetycznym była niewielka, tak więc misją księdza od początku była budowa nowej świątyni. Już w styczniu 1990 r. zaczęto kupować materiały budowlane na przyszły kościół. Opracowanie projektu przyszłego kościoła i probostwa zlecono mgr inż. Antoniemu Czernowowi z Tychów. 23 kwietnia 1990 r. Komisja ds. Architektury i Sztuki Sakralnej zatwierdziła projekt. W tym samym miesiącu Urząd Miasta w Rybniku zatwierdził plan realizacyjny budowy, a 9 lipca wydał pozwolenie na budowę.
     Poświęcenia terenu pod budowę kościoła dokonał ksiądz biskup Gerard Bernacki. On też, wraz z księdzem Jerzym, dokonał symbolicznego "pierwszego sztychu".

     Prace budowlane rozpoczęto 26 lipca 1990 r. W pierwszym roku zaplanowano doprowadzenie obiektu do stanu zerowego. Prace wykonywali miejscowi murarze pod kierunkiem pana Henryka Piechy. W połowie października pierwszy etap prac budowlanych został zakończony. W roku 1991 wyciągnięto mury kościoła i probostwa.

     W międzyczasie ksiądz arcybiskup Damian Zimoń 1 lipca 1991 r. ustanowił Kamień jako parafię samodzielną pw. św. Brata Alberta. Od tej pory parafia posiada osobowość prawną.

     Rok 1992 to dalsze intensywne prace przy budowie kościoła. Przybytek został w całości zadaszony, zamontowano też okna. We wrześniu zostały zakończone prace nad montowaniem wieży. W roku 1993 przeprowadzone zostały zewnętrzne prace tynkarskie. Na sufit kościoła przybito też boazerię.

     19 października 1993 r. po uroczystej mszy św. koncelebrowanej, której przewodniczył ks. biskup Gerard Bernacki, został wmurowany w filar kościoła kamień węgielny, poświęcony przez Ojca Świętego Jana Pawła II w Rzymie

     W następnym roku, 15 marca, odbyła się uroczystość poświęcenia dzwonów. Mają one następujące imiona:
- największy - ku czci św. Józefa
- średni - ku czci świętych męczenników Jana i Pawła (patronów Kamienia)
- najmniejszy - ku czci świętej Barbary i świętego Floriana

Poświęcenie kościoła

     Po czterech latach budowy, nadeszła chwila poświęcenia kościoła. Konsekracji świątyni dokonał ksiądz arcybiskup Damian Zimoń 3 września 1994 r. W uroczystości uczestniczyło ponad 40 księży i 4 tysiące wiernych.

Peregrynacja

     W dniach 14-15 września 1997 r. odbyła się w parafii peregrynacja kopii obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej. Uroczyste przyjęcie Królowej Polski odbyło się we wspaniałej oprawie i przy licznym udziale parafian. Obraz niesiony był do kościoła przez delegacje różnych stanów: strażaków, matki, młodzież, nadzwyczajnych szafarzy Eucharystii oraz ojców, którzy ustawili obraz na wyeksponowanym tronie.

Kaplica przedpogrzebowa

     W 2000 roku oddano do użytku kaplicę przedpogrzebową. Wybudowano ją tuż przy domie katechetycznym i połaczono ją z nim przewiązką, aby tworzyły jedną bryłę architektoniczną. W środku znajdują się 3 komory - pomieszczenia na sarkofagi oraz sala na gromadzenie się wiernych na modlitwy za zmarłego.

Organy

     25 kwietnia 2006 roku ksiądz arcybiskup Damian Zimoń poświęcił organy piszczałkowe sprowadzone z niemieckiej parafii. Organy służą nie tylko uświetnieniu liturgii. W parafii odbyło się wiele koncertów organowych.

Parafia w liczbach

W latach 1990-2006, w kościele: udzielono 550 dzieciom chrztu, zawarto 235 małżeństw, odbyło się 446 pogrzebów.

Obecnie na terenie parafii mieszka około 2850 osób.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HISTORIA PROTESTANTYZMU I ADWENTYZMU W RYBNIKU

Wraz z Bytomiem i Raciborzem, Rybnik stanowi trzon najstarszych miast na Górnym Śląsku które prawa miejskie uzyskały najpóźniej w XIII w. chociaż grodami były już na długo wcześniej.
 

Od końca XVI w. nauki Marcina Lutra o odnowie i reformacji kościoła zaczęły się pojawiać także we wszystkich miastach górnośląskich będących wówczas pod wpływem kultury i języka niemieckiego. Prawdopodobnie od samego początku protestantyzm miał swoich zwolenników także w Rybniku. Świadczyć o tym mogą chociażby pojawiające się od I połowy XVI w. wśród mieszkańców miasta nie używane wcześniej imiona biblijne, takie jak: Estera, Rebeka, Dawid, Jeremiasz, Abraham czy Aaron nadawane przy chrzcie przez niektórych rybniczan, a niespotykane wcześniej. Kronikarz Edward Anders stwierdził, że w Rybniku istniał już wtedy zbór protestancki, którym kierował pastor Kissowius. Jednak prawdziwym przełomem w rozwoju protestantyzmu na terenie Rybnika było powstanie domu inwalidów wojennych pruskiej armii co miało miejsce w 1788 r. W zdecydowanej większości byli oni wyznania protestanckiego. To wydarzenie przyczyniło się do szybkiej budowy kościoła ewangelickiego który istnieje do dzisiaj przy ul. Miejskiej. Spis ludności z 1910 r. informuje, że w grupie 11656 rybniczan było: 1132 ewangelików tj. około 10% wszystkich mieszkańców z których 1104 uważało się za Niemców zaś 28 za Polaków.

Ruch adwentystyczny narodził się w połowie XIX wieku w protestanckiej Ameryce. Głównymi ideami tego ruchu, który przekształcił się następnie w ogólnoświatowy Kościół Adwentystów Dnia Siódmego było: głoszenie idei o powrocie Chrystusa, jako kulminacyjnego wydarzenia przyszłości, uznanie Pisma Świętego za jedyny autorytet w sprawach wiary oraz święcenie soboty - siódmego dnia tygodnia zgodnie z Dekalogiem.

Kościół ten zainicjował swoją działalność na ziemiach polskich w 1888 roku. Pierwsze zbory (odpowiedniki parafii w kościele katolickim i ewangelickim) na Śląsku zaczęły powstawać już na początku XX wieku. Na Ziemi Rybnickiej pierwsze informacje o adwentystach pochodzą z pierwszych lat po I Wojnie Światowej z miejscowości Osiny (obecnie dzielnica Żor). Dzięki pracy misyjnej pastorów: Kunica i Kulesy na tym terenie chrzest przyjęło kilka rodzin.

W 1920 roku zaistniał już w Rybniku zbór który zgromadzał się zapewne w mieszkaniach różnych mieszkańców - członków wspólnoty. W latach 30. zborem opiekował się mieszkający przy ul. Kościuszki (w budynku gdzie obecnie mieści się siedziba Nadleśnictwa Rybnik) pastor Schöffer.

Chociaż zdarzały się przypadki prześladowania adwentystów to trzeba przyznać, że w tym rejonie były to przypadki incydentalne. Być może na Śląsku podobnie jak i na kresach Polski ludzie byli przyzwyczajeni do pewnej inności gdyż tereny pogranicza zazwyczaj charakteryzują się społecznością ze sporym odsetkiem zarówno mniejszości etnicznych jak i religijnych, a ich mieszkańców cechuje większa tolerancja. Przed wojną miasto Rybnik zamieszkiwane było zarówno przez Polaków jak i Niemców, znajdowała się tu także spora diaspora żydowska. W czasie II wojny światowej władze okupacyjne oficjalnie rozwiązały tutejszy zbór, chociaż wyznawcy spotykali się na cotygodniowych sobotnich nabożeństwach rozproszeni w malutkich grupach.

Po wojnie nastąpił spory wzrost liczby miasta, nastąpiły też spore ruchy migracyjne ludności, część członków kościoła wyemigrowała. Mimo tych faktów społeczność Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego sukcesywnie wzrastała. Od lat 60. głównym miejscem sobotnich nabożeństw było mieszkanie jednej z członkiń zboru w kamienicy przy ul. Sobieskiego. W tym okresie pastorami opiekującymi się zborem w Rybniku oraz innymi zborami w okolicy byli pastorzy Gajzler i Holeksa.

W latach 70. zbór był już na tyle liczny, że spotykanie się w mieszkaniach stawało się coraz bardziej utrudnione. Zaczęto poszukiwać jakiegoś lokalu lub budynku, który można by adaptować na miejsce zgromadzeń. Dzięki pozytywnemu nastawieniu ówczesnych władz miasta i zaangażowaniu wielu członków, a także administracji naszej diecezji w Krakowie, udało się dokonać zamiany mieszkania jednej ze zmarłych członkiń na parter budynku przy ul. Wodzisławskiej 19a w dzielnicy Smolna. Miało to miejsce w 1978 roku. Rok później budynek opuścili ostatni lokatorzy i cały przeszedł w użytkowanie kościoła.
 

Budynek był w kiepskim stanie technicznym wymagającym sporych nakładów finansowych aby doprowadzić go do stanu użyteczności. Musiano dokonać też wielu przeróbek wewnątrz tak aby można wygospodarować główne pomieszczenie nadające się na nabożeństwa. Według ówczesnych planów rozwoju miasta większość budynków w tej okolicy miała być w przyszłości wyburzona pod budownictwo wielorodzinne, także nasz budynek. W tym przypadku jednak planów tych nie zrealizowano, a kościół nasz znajduje się do dnia dzisiejszego w tym samym miejscu, w spokojnej okolicy otoczony w przeważającej mierze budynkami jednorodzinnymi.

Rok później 20.10.1979 dokonano przy udziale pastorów A. Olmy i E. Pieszki z diecezji południowej KADS z Krakowa oficjalnego otwarcia nowego miejsca zgromadzeń.
W latach 90. decyzją ówczesnych władz Rybnika, budynek przeszedł w wieczyste użytkowanie naszego kościoła. Od roku 1979 do momentu przejścia na emeryturę w 1997 r. pastorem był Emil Pollok, który poza zborem rybnickim zajmował się także zborami w Jastrzębiu Zdroju i Żorach. W 2000 r. do Rybnika przyprowadził się pastor Edward Parma który poza opieką nad miejscowym zborem od 2003 r. jest pastorem okręgowym całego okręgu Śląsko-Opolskiego (obejmującego 18 zborów).
Obecnie do rybnickiego Kościoła należy ponad 50 członków ochrzczonych oraz ich dzieci. Mieszkają oni w Rybniku i okolicach.
Poza naszą społecznością w Rybniku swoją siedzibę ma wiele innych denominacji o tradycji protestanckiej a są to m.in.: ewangelicy, zielonoświątkowcy, wolni chrześcijanie, wyznawcy kościoła chrystusowego, epifaniści czy świadkowie Jehowy.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Ewangelicko-Augsburska w Rybniku – parafia Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP, diecezji katowickiej.

Historia

Początki ewangelicyzmu na ziemi rybnickiej sięgają czasów Reformacji. Po początkowym rozkwicie nastała jednak kontrreformacja, i w 1629 r. ostatni ewangelicki duchowny, ks. Kissovius został zmuszony do opuszczenia Rybnika. Legalna działalność Kościoła stała się możliwa dopiero po 1742 roku, gdy Śląsk przeszedł we władanie pruskie. Liczba ewangelików w Rybniku i okolicach zaczęła znowu wzrastać w drugiej połowie XVIII w.

Król pruski Fryderyk Wielki zobowiązał swego następcę Fryderyka Wilhelma do otoczenia opieką licznych inwalidów wojennych, którzy zostali ranni podczas wojen śląskich. Na mocy decyzji Fryderyka Wilhelma rybnicki zamek został przeznaczony na dom dla inwalidów wojennych i ich rodzin. Autorem przebudowy obiektu był Franz Ilgner. W zespole gospodarczym rybnickiego zamku znajdowała się nieczynna drewniana sieciarnia, wcześniej wykorzystywana do przechowywania i suszenia sieci rybackich. Obiekt ten został przez Ilgnera w 1791 r. przebudowany i przeznaczony na potrzeby rybnickich ewangelików, którzy już wcześniej, od 1788 r. zaczęli odprawiać w Rybniku nabożeństwa. Pierwszą grupę zborowników tworzyli nieliczni ewangeliccy mieszkańcy miasta i okolic, urzędnicy, a przede wszystkim inwalidzi wojenni i ich rodziny.

W 1796 r. ów pierwszy, drewniany kościół uległ spaleniu. Szybko jednak został odbudowany i odnowiony. Z niewielkimi przeróbkami służył następnie rybnickim ewangelikom aż do 1853 r. Jednak w tymże roku drugi pożar spowodował takie zniszczenia, że już nie było możliwości odbudowy i postanowiono wybudować w jego miejsce nowy kościół. Wówczas powstała istniejąca do dziś murowana, otynkowana świątynia.

Strop kościoła jest drewniany, okna półkoliste, ołtarz ambonowy, empory wsparte na czworobokowych filarach. Klasycystyczny wystrój pochodzi jeszcze z czasów budowy kościoła. W ołtarzu obecnie znajduje się kopia obrazu Bernarda Plockhorsta "Chrystus i syn marnotrawny", wykonana w drugiej połowie XIX wieku. Neoromańska wieża został dobudowana do budynku kościoła w 1875 r. W związku ze swym przeznaczeniem rybnicki kościół zwany był "Kościołem Inwalidów" lub - w związku z osobą fundatora - kościołem Fryderyka Wilhelma.

Początkowo rybniccy ewangelicy administracyjnie związani byli z parafią w Żorach. Usamodzielnienie parafii nastąpiło po wybudowaniu nowego kościoła, czyli w 1853 r.

Podczas ostatniej wojny, w styczniu 1945 r. na rozkaz komendy wojskowej ks. Christian Schwencker – ostatni przedwojenny duchowny, musiał opuścić Rybnik. Wkrótce po zakończeniu działań wojennych opiekę nad parafią przejął ks. radca Edward Romański, później długoletni radca Konsystorza, a także autor poezji ewangelickiej. Służył on w Rybniku przez prawie 40 lat. Po nim przez trzy lata w Rybniku pracował ks. Piotr Mendroch, a później przez półtora roku ks. Waldemar Szajthauer. Od lutego 1989 r. proboszczem parafii był ks. ppłk Zbigniew Kowalczyk. Po jego przejściu w 2002 r. do służby w duszpasterstwie wojskowym, proboszczem parafii został ks. Mirosław Sikora.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia św. Józefa - O.O. Franciszkanie

W roku 1922 Zakon Franciszkanów wykupił posiadłości - zabudowania gospodarcze i dom mieszkalny pomiędzy ulicami Gen. J. Hallera i Wodzisławską oraz grunty orne przy ulicy Suchej (obecnie ul. Grunwaldzka), od p. Huberta Uherka, rozpoczynając tym samym swoja działalność duszpasterską w Rybniku. Niezwłocznie przystosowano jeden z pokoi budynku mieszkalnego, stojącego gdzie obecnie znajduje się skwer i figura św. Józefa na placu kościelnym, na kaplicę, w której odprawiano nabożeństwa.

Pierwszym gwardianem na Smolnej był w tym czasie o. Kolumban Sobota OFM. Z początkiem 1924 roku zakończono przebudowę murowanej stodoły z 1872 roku, znajdującej się w obrębie dawnych zabudowań gospodarczych p. Ucherka, na kościół. Za gwardiana o. Józefa Rogosza OFM nastąpiło poświęcenie kościoła i nadanie św. Józefa za patrona. Wnętrze kościółka, poza ołtarzem głównym, wyposażono w dwa ołtarze boczne i ambonę stojącą po lewej stronie przed balaskami.

W dniu 9 maja 1927 roku ksiądz biskup Arkadiusz Lisiecki poświęcił kamień węgielny pod budowę klasztoru. Po wybudowaniu budynku klasztornego otwarto małe seminarium duchowne. W Seminarium naukę pobierało około 30 uczniów, kończących ją egzaminem maturalnym.

Szybko rozbudowująca się dzielnica i znaczne zwiększenie się liczby mieszkańców spowodowały, że dotychczasowy kościółek wkrótce okazał się za ciasny, tym bardziej, iż na nabożeństwa uczęszczało do niego również sporo mieszkańców śródmieścia, których przyciągała tu szczególna atmosfera świątyni i obejścia, a również znaczna popularność klasztoru Franciszkanów wśród mieszkańców. Do kościółka dochodziło się ścieżkami od ulicy Hallera i Wiejskiej, wśród wysokich, starych drzew, z których kilka pozostało jeszcze do dnia dzisiejszego, między innymi wierzba i duży kasztan przed wejściem do kościółka. Niepowtarzalny urok miała w starym kościółku pasterka, Msza św. odprawiana o północy w noc wigilijną. Wierni, aby dostać się do kościółka, już od godz. 23-ej zapełniali jego wnętrze. W 1935 roku za gwardiana o. Kolumbana Soboty OFM rozpoczęto przygotowania do budowy nowego kościoła.
O budowie nowego kościoła myśleli jednak już poprzedni gwardiani klasztoru: o. Bazyli Gabriel OFM, który wykupił posiadłość p. Trybusia przy ulicy Wodzisławskiej przylegającą do terenu klasztornego oraz o. Euzebiusz Huchracki OFM (był gwardianem w latach 1929-32), który nabył dla klasztoru kolejną parcelę od strony południowej. Wysuwano również propozycję wykupienia od miasta terenu po drugiej stronie ulicy Wodzisławskiej i tam wybudowania nowego kościoła.

Działania wokół budowy kościoła zostały wstrzymane w wyniku rozpoczęcia w 1934 roku budowy nowego Kolegium Franciszkańskiego w Jarocinie i wydania zakazu rozpoczynania nowych inwestycji na czas budowy.

16 czerwca 1936 złożono w Kurii Biskupiej w Katowicach wniosek o akceptację budowy kościoła na Smolnej przez Zakon Franciszkanów. Kuria Biskupia pismem z 4 lipca 1936 r. zaproponowała Franciszkanom utworzenie i prowadzenie nowej parafii dla Smolnej i Zamysłowa po wybudowaniu kościoła.

23 lipca 1936 r. Prowincjał Franciszkanów w Panewnikach upoważnił o. gwardiana Kolumbana Sobotę OFM do przeprowadzenia prac przygotowawczych przy budowie kościoła.
Projektantem nowego kościoła został inż. bud. Czerniewicz z Chorzowa, który wkrótce przedłożył jego projekt.

Ksiądz dziekan Reginek, proboszcz rybnicki, w rozmowie z o. gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM w dniu 26.06.1936 r. przychylnie ustosunkował się do budowy nowego kościoła i utworzenia parafii na Smolnej przez Franciszkanów. Za granicę parafii przyjęto rzekę Nacynę. Z końcem sierpnia Biskup Ordynariusz Adamski zmienia pierwotne stanowisko w sprawie budowy kościoła przez Franciszkanów i stwierdza, że na Smolnej parafia winna być prowadzona przez księży świeckich, a nowy kościół budowany będzie przez wikarego rybnickiego ks. Thielego, który z kasy kościelnej w Rybniku otrzymuje na ten cel pożyczkę w wysokości 30 tysięcy zł. Kościół miał stanąć za szkołą przy ulicy Wodzisławskiej, przed ul. Polną.

Stanowisko Kurii Biskupiej przedstawione zostało w piśmie z dnia 5.09.1936 r., w którym stwierdzono również, że Franciszkanom zezwala się jedynie na budowę oratorium publicznego dla celów zakonnych. W uzasadnieniu odmowy budowy kościoła podano pięć przyczyn, a wśród nich również i tę, że ks. dziekan Reginek, jako miejscowy proboszcz, ciągle narzeka na rozbijanie mu parafii przez zakonników. Wobec takiego stanowiska Kurii o. Gwardian wystąpił o rozbudowę kaplicy, na co pismem z 23.10.1936 r. otrzymał zgodę na budowę oratorium publicznego dobudowanego do istniejącego Klasztoru. Zgodę tę podpisał wikariusz generalny Kurii ks. Teofil Bromboszcz. Tym samym projekt kościoła opracowany przez inż. Czerniewicza stał się nieaktualny. Opracowanie projektu oratorium zlecono architektowi Henrykowi Gambcowi z Katowic-Ligoty. 5.06.1937 r. architekt Gambiec dokonał pomiarów terenu pod nowy kościół (oratorium), w czym pomagali mu podmistrz murarki Alojzy Seman z Popielowa i podmistrz ciesielski Alojzy Krypczyk z Marklowic, zatrudnieni przez Klasztor do zorganizowania i prowadzenia robót przy budowie kościoła. 8.06.1937 r. o godz. 7-mej rano wykonany został przez o. gwrdiana Kolumbana Sobotę OFM pierwszy wykop ziemi, rozpoczynający budowę kościoła. Do wykopu fundamentów zgłosiło się przeszło 15 mężczyzn, którzy wykopy wykonali nieodpłatnie. 11.07.1937 r. nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego, sprowadzonego z kamieniołomu w Niewiadomiu, a obrobionego przez kamieniarza z Popielowa. Poświęcenia kamienia węgielnego dokonał o. Prowincjał Michał Porada OFM. Akt erekcyjny poświęcenia kamienia węgielnego podpisali między innymi: o. Prowincjał Michał Porada OFM, Gwardian o. Kolumban Sobota OFM, Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, o. Fidelis Bieniek OFM, dr Kapica, poseł do Sejmu Śląskiego Piotr Kolonko, radna miasta Rozalia Biegeszowa, kierownik szkoły Jan Nowomiejski, Augustyn Halamoda, Jan Jambor, Wiktor Mandrysz, Filip Eilmes.

Prace postępowały bardzo szybko i sprawnie i po sześciu miesiącach 18.12.1937 r. zakończone.

Poświęcenie kościoła odbyło się nazajutrz 19.12.1937 roku przez o. Prowincjała Michała Poradę OFM.

Przy budowie kościoła, poza o. Gwardianem Kolumbanem Sobotą OFM znacznie zaangażowany był Rektor Seminarium o. Rafał Bekiersz OFM, późniejszy gwardian klasztoru w latach 1938-45 i pierwszy proboszcz parafii na Smolnej utworzonej w 1941 roku. Patronem nowego kościoła obrano św. Józefa. W 1938 roku zakupiono 3 nowe dzwony poświecone w dniu 17.11.1938 r. przez Prowincjała o. Antoniego Galikowskiego OFM.

Kiedy w siedem dni po wypędzeniu okupanta, w pierwsze święto Wielkanocy 1945 roku, ksiądz przy ołtarzu zaintonował "Chrystus zmartwychwstan jest", kościół "zatrząsł się" od potężnego śpiewu wiernych. Było to bowiem równoznaczne z oczekiwanym zmartwychwstaniem naszej Ojczyzny, zniewolonej przez pięć i pół roku. Kościół nasz był już od 1941 roku kościołem parafialnym, a parafia Franciszkanów obejmowała dzielnicę Smolna, wraz z osiedlem "Maroko" i Zamysłów.

Pierwszym proboszczem w latach 1941-45 był Ojciec Rafał Bekiersz OFM, a od 1945 do 1950 roku o. Łukasz Grzywocz OFM. Franciszkanie szybko usunęli szkody wojenne, od których nie uchronił się budynek kościoła. Przywrócono do używalności stary kościółek, adoptując go na salkę parafialną. Przy kościele zorganizowano Stowarzyszenie Młodzieży Franciszkańskiej, któremu przewodniczył p. Przeźding z ulicy Wodzisławskiej. Młodzież męska jak i żeńska licznie zbierała się na spotkaniach, prowadząc również rodzaj zajęć świetlicowych i wystawiając sztuki teatralne, grywane na przygotowanej w salce parafialnej scenie. W roku 1949 Stowarzyszenie przekształciło się w Sodalicję Mariańską, której prezesował Norbert Kula z ulicy Reymonta, a opiekował się z ramienia klasztoru Ojciec Ksawery. W pierwszych latach 1950-tych władze zakazały działalności organizacji kościelnych i Sodalicja zawiesiła działalność.

W 1950 roku proboszczem parafii został o. Marek Pielok OFM, sprawujący tę godność do 1968 roku. W 1950 roku wznowiono w zabudowaniach klasztornych działalność niższego seminarium duchownego, którego rektorami byli w 1950 roku o. Makary Żogała OFM, a w 1951 roku o. Chryzostom Kurek OFM. W 1951 roku, za sprawą władz politycznych zakazano również działalności niższego seminarium.

Działalność niższego Seminarium reaktywowano po wydarzeniach październikowych 1956 roku, mianowicie w 1957 roku i czynne było do 1962 r. Rektorem był w tym czasie o. Tytus Semkło OFM. Kolejne ograniczenia działalności Kościoła, stosowane przez władze, spowodowały likwidację niższego seminarium przy tutejszym klasztorze.

Z początkiem roku 1960 odebrano klasztorowi część pomieszczeń zajmowanych w latach poprzednich na potrzeby niższego seminarium, wprowadzając do nich kilka klas żeńskiego Liceum Medycznego. Pomieszczenia te zwolniono w latach 80-tych po wybudowaniu, w obrębie nowego szpitala, obiektów szkolnych dla Liceum Medycznego. W 1971 roku, za o. gwardiana Kornela Czecha OFM i o. proboszcza Kasjana Pudliszewskiego OFM, dokonano odnowienia i modernizacji wnętrza kościoła. Przebudowano boczne ołtarze, pozostawiając z nich tylko postacie centralne. Zmieniono również obramowania stacji drogi krzyżowej.

21 marca 1980 roku spłonął dawny kościółek. Resztki wypalonych murów rozebrano, a na jego miejscu wybudowany budynek katechetyczny.

3 października 1980 roku, z udziałem Biskupa Ordynariusza dr Herberta Bednorza i Dziekana rybnickiego Klona, poświęcono nowe dzwony o imionach: św. Józef, św. Barbara, św. o. Maksymilian oraz Jan Paweł. 29.10 1980 r. dzwony wciągnięto na wieżę kościoła. Stary dzwon przekazano jako dar kościołowi w Starych Panewnikach. W 1981 roku powstała na obszarze dzielnicy Smolna nowa parafia św. Jadwigi na osiedlu Nowiny, która swym zasięgiem objęła tereny na zachód od ulicy kpt. Kotucza do ulicy Raciborskiej.

W 1983 roku utworzono również parafię w Zamysłowie, co spowodowało znaczne zmniejszenie terenu działania parafii Franciszkanów na Smolnej.

W 1992 roku rozpoczęty został przez o. proboszcza Stanisława Grześkowiaka OFM remont kapitalny kościoła, kontynuowany w 1993 roku przez o. gwardiana Arnolda Kołodziejskiego OFM. Dokonano kompletnej wymiany konstrukcji i pokrycia dachowego, zamieniając dachówki blachą miedzianą, uzupełniono opadające w bocznej nawie tynki sufitu, przeprowadzono malowanie wnętrza całego kościoła i zmodernizowano oświetlenie wewnętrzne. Przebudowano ponadto wejście do kościoła. Na 1994 rok przewidziano wymianę, zniszczonej już czasem, konstrukcji stalowej na wieży, na której zawieszone są dzwony.

W roku 2002 wymieniono wszystkie drzwi w kościele. W roku 2003 odmalowano całe wnętrze kościoła oraz wstawiono witraże w miejsce okrągłych okien naw bocznych.

10 lipca 1949 roku zmarł w Opolu o. Kolumban Sobota OFM, pierwszy gwardian klasztoru rybnickiego. o. Kolumban urodził się 6.05.1881 r. w Gostomi koło Prudnika na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 22.06.1907 roku. Po pierwszej wojnie światowej, czując się Polakiem, przeszedł z prowincji wrocławskiej Franciszkanów, która znalazła się w granicach Niemiec, do nowotworzącej się prowincji śląsko-wielkopolskiej. o. Kolumban Sobota OFM dwukrotnie, łącznie przez 6 lat, był gwardianem klasztoru w Rybniku. Został pochowany na cmentarzu zakonnym w Katowicach-Panewnikach.

5 października 1970 r. zmarł o. Rafał Bekiersz OFM, pierwszy proboszcz parafii Rybnik-Smolna. Urodził się 7 września 1908 r. w Siedlcach, na Opolszczyźnie. Święcenia kapłańskie przyjął 17.06.1934 r. w Poznaniu z rąk księdza Kardynała Augusta Hlonda. Po drugiej wojnie światowej przeniesiony został do wrocławskiej prowincji św. Jadwigi. Zmarł w szpitalu w Gliwicach. Spoczywa na cmentarzu klasztornym na Górze św. Anny.

Aktualnie parafia franciszkańska na Smolnej liczy około 10 tysięcy wiernych, a zasięgiem swym obejmuje najstarszą część dzielnicy, to jest obręb ulic Wiejskiej i Wodzisławskiej, aż po tory kolejowe, osiedle Reymonta, tereny do ulicy Raciborskiej, Kotucza, oraz osiedla Wieczorka (dolne) i Dworek.

Na podstawie opracowania Longina Musiolika: "Nasza Mała Ojczyzna. Kronika Gminy Smolna od 1907 roku dzielnicy Rybnika"

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Parafia Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny w Rybniku - Zamysłowie

Od 1958 roku prowadzona była katechizacja dzieci z Zamysłowa w małej przydrożnej kaplicy św. Floriana.

Od 8.XII.1976 w kaplicy tej odprawiano co niedzielę Mszę Świętą dla osób starszych i chorych.

1.V.1983 roku erygowana została w Zamysłowie Parafia, wydzielona z terenu parafii św. Józefa Robotnika w Rybniku. Prace przy budowie kościoła rozpoczęto wiosną 1984 roku.

Kamień węgielny poświęcony został 20.06.1983 na lotnisku w Katowicach przez papieża Jana Pawła II w czasie jego II pielgrzymki do Ojczyzny. Wmurowania tego kamienia dokonał 25.XI.1989 z polecenia Biskupa Katowickiego, proboszcz Zamysłowa o. Konstanty Saternus. Kościół został poświęcony 06.12.1989 przez biskupa katowickiego Damiana Zimonia.

Projektantami kościoła byli inżynierowie Adam i Janusz Błaszczyński. Inż. Adam był też konstruktorem budowli. Główny ołtarz wykonał rzeźbiarz z Rybnika Franciszek Masorz, a ołtarze boczne są dziełem Edwarda Kucharczyka z Zamysłowa.

1.V.1983 roku erygowana została w Zamysłowie Parafia, wydzielona z terenu parafii św. Józefa Robotnika w Rybniku.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kościół i parafia pw. Matki Bożej Bolesnej, tzw. stary kościół

Pierwotny kościół parafialny Matki Boskiej Bolesnej położony poza murami miasta poświęcił ówczesny biskup wrocławski Żyrosław II (1170-1198). Zbudowany według projektu Franciszka Ilgnera w latach 1798-1801. Murowany, barokowo-klasycystyczny , jednonawowy z wieżą od frontu zwieńczoną kopulastym hełmem.

Kościół był murowany, z drewnianą wieżą.
Obecny kościół Matki Boskiej Bolesnej, w tradycji rybnickiej zwany "starym kościołem", został wybudowany w latach 1798 - 1801 i poświęcony przez prepozyta klasztoru z Rud, prałata o. Bernarda Galbierza 15 XI 1801. Proboszczem w tym czasie był ks. Feliks Reisner a inspektorem budowlanym Irmer. Wystrój wnętrza kościoła był kilkakrotnie zmieniany. Częściowo zachowane oryginalne wyposażenie wnętrza. W prezbiterium późnogotyckie płaskorzeźby pochodzące z tryptyku stanowiącego niegdyś ołtarz w dawnym kościele farnym p.w. Wniebowzięcia NMP.

Na początku wystrój stanowiły sprzęty przeniesione z rozebranego kościoła NMP. Po kilku latach sporządzono nowy wystrój, który częściowo przetrwał do dziś. Obecny wystrój kościoła według wymogów Soboru Watykańskiego II wykonany został w 1965.

W tej świątyni został ochrzczony ks. Franciszek Blachnicki.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HISTORIA PARAFII KRÓLOWEJ APOSTOŁÓW.

Myśl utworzenia nowej placówki duszpasterskiej w Rybniku istniała już od 1949 roku, a mówiono o tym nawet wcześniej. Impulsem do jej organizacji było przedstawienie ks. bp. Juliuszowi Bieńkowi przez ks. prob. Adam Bieżanowskiego propozycji utworzenia parafii werbistowskiej. Kuria Biskupia ogłosiła zamiar powołania nowej placówki 7 sierpnia 1951 r.
1 lutego 1952 r. ks. bp Stanisław Adamski oficjalnie utworzył placówkę duszpasterską pod wezwaniem Królowej Apostołów w Rybniku. Jej pierwszym przełożonym został o. Antoni Joachimczyk. 4 maja 1952 r. odbyła się pierwsza parafialna I Komunia Święta.
Ponieważ potrzeby duszpasterskie ciągle wzrastały a ilość duszpasterzy była niewystarczająca ówczesny o. Prowincjał skierował do pracy w parafii o. Szczepana Maćkowiaka, który przybył tutaj 13 września 1952 r. Jako wikariusz zajął się on pracą duszpasterską i katechetyczną.
W 1955 r. dokonano odnowy kaplicy parafialnej. Zmieniono wówczas wewnętrzny wystrój świątyni, przebudowano ołtarze. 28 maja 1956 r. po raz pierwszy w historii naszej parafii udzielono sakramentu bierzmowania. Dzień ten był jednocześnie dniem wizytacji pastoralnej.
W 1957 r. przywrócono naukę religii do szkół państwowych. O. Wacław Wiktor objął nauczanie religii w szkole podstawowej przy ulicy Bolesława Chrobrego. 16 czerwca 1958 r. do parafii dołączono domy na ulicy B. Chrobrego nr 25 - 31. 27 kwietnia 1960 r. do parafii przybyła figura Matki Bożej Fatimskiej. W rocznicę objawień fatimskich - 13 maja tegoż roku wystawiono ją w kościele. W kwietniu 1964 r. o. prob. Joachimczyk podupadł na zdrowiu i po krótkiej chorobie zmarł. Kolejnym proboszczem parafii został o. Józef Arlik. W 1966 r. przeprowadzono ponowny remont kaplicy parafialnej. 10 sierpnia 1969 r. nastąpiła zmiana na stanowisku proboszcza. O. Arlik otrzymał przeznaczenie do Lublina, a na jego miejsce przybył o. Stanisław Zalejski. 9 września 1975 r. Wojewódzki Urząd do Spraw Wyznań w Katowicach udzielił pozwolenia na budowę nowego kościoła parafialnego.
2 maja 1976 r. odbyły się pierwsze prymicje w naszej parafii. Odprawił je o. Henryk Nowrot SVD. 18 stycznia 1978 r. otrzymano od Prezydenta Miasta decyzję zezwalającą na budowę kościoła. 27 czerwca rozpoczęto budowę, przy której pracowali nowicjusze i klerycy SVD.
2 lipca 1978 r. obowiązki proboszcza przejął o. Józef Bajer. 14 października 1979 r. biskup misyjny ks. abp Leon Arkfeld SVD - z Nowej Gwinei wmurował kamień węgielny. 23 maja 1982 r. sufragan katowicki bp Józef Kurpas poświęcił nowy kościół.
Od 1986 r. funkcję proboszcza przejął o. Alojzy Dłużniewski i pełnił ją do 1989 r. Kolejnym proboszczem został o. Rufin Halszka, który pozostał nim do sierpnia 1998 roku. Od 8 sierpnia 1998 r. proboszczem parafii był o. Józef Bzik , natomiast od 18 sierpnia 2007 roku o. Konrad Duk.

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bazylika Św. Antoniego.

W północno-wschodniej części śródmieścia znajduje się najwyższy kościół Rybnika, wielka neogotycka Bazylika Św. Antoniego z 1906 r. zwana także "nowym kościołem". Jest zaliczany do jednego z najpiękniejszych kościołów neogotyckich w Polsce.
Do wartościowych - zabytkowych elementów wyposażenia należą neogotyckie ołtarze: ołtarz główny oraz dwa ołtarze boczne. Zabytkowa jest również neogotycka ambona dopełniająca stylową jedność wystroju. Do szczególnie cennego wyposażenia należy umieszczona w ołtarzu głównym figurka św. Antoniego - patrona kościoła, pochodząca z XVII wieku i reprezentująca artystyczną twórczość ludową (barok ludowy). Główny ołtarz z obrazem św. Antoniego wykonał rzeźbiarz C. Buhl z Wrocławia (1907). Dziełem rzeźbiarzy z Wrocławia jest także bogato rzeźbiona ambona z 1911 i zapewne też ołtarz Matki Bożej Różańcowej. Ołtarz różańcowy fundowali członkowie Żywego Różańca. Uwagę zwraca jego gotycka struktura pnąca się strzeliście w górę i wyjątkowo koronkowa, subtelna plastyka. Ołtarz po lewej stronie został ufundowany w 1925 ku czci Chrystusa Króla z okazji ogłoszenia święta Chrystusa Króla. Ławki z dębowego drewna z gustownie rzeźbionymi bokami wykonała firma Ressel z Nysy. Bogato rzeźbiony tron biskupi jest dziełem mistrzów z Oberammergau w Bawarii. Z tego samego kręgu artystycznego pochodzą stacje drogi krzyżowej z 1908, płasko rzeźbione. Godne uwagi są także 4 neogotyckie konfesjonały.

czytaj więcej

do góry

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Więcej o Bazylice św. Antoniego

Decyzja o budowie kościoła zapadła 20 IV 1903.Projekt sporządził Ludwik Schneider. Budowę prowadził ks. prob. Franciszek Brudniok. Prace wstępne rozpoczęto 14 IX 1903, kamień węgielny został poświęcony 13 VI 1904. Wieże kościoła zostały poświęcone 29.VIII 1907 a uroczystość poświęcenia nowego Kościoła odbyła się 29 września 1907r. w Święto św. Archaniołów, a konsekrowany przez biskupa wrocławskiego Adolfa Bertrama 30 IX 1915.

Główny ołtarz wykonał rzeźbiarz C. Buhl z Wrocławia (1907). Dziełem rzeźbiarzy z Wrocławia jest także bogato rzeźbiona ambona z 1911 i zapewne też ołtarz Matki Bożej Różańcowej. Bogato rzeźbiony tron biskupi jest dziełem mistrzów z Oberammergau w Bawarii. Z tego samego kręgu artystycznego pochodzą stacje drogi krzyżowej z 1908. Godne uwagi są także 4 neogotyckie konfesjonały.

Wskutek eksplozji dynamitu na dworcu kolejowym w Rybniku 22 VI 1921 kościół doznał poważnych uszkodzeń. Również działania wojenne w 1945 znacznie zniszczyły kościół. 14 X 1959 spłonęła północna wieża kościoła. Zniszczone też wtedy zostały organy.

Kościół św. Antoniego z Padwy był pomyślany jako miejsce, gdzie miały się odbywać uroczystości gromadzące wielką ilość wiernych, których nie był w stanie pomieścić kościół parafialny Matki Bożej Bolesnej. Nowe potrzeby duszpasterskie sprawiły, że 1 II 1952 przy kościele św. Antoniego ustanowiona została samodzielna kuracja, a 28 V 1957 parafia.

Wystrój prezbiterium dostosowany do odnowionej liturgii zaprojektował architekt Krystian Laske z Katowic.

23 VI 1993 papież Jan Paweł II nadał kościołowi św. Antoniego tytuł bazyliki mniejszej. Bazylika ta była jednym z kościołów Wielkiego Jubileuszu Roku 2000.

 

 KALENDARIUM 

3.02.1823 - mieszkańcy Rybnika za pośrednictwem magistratu zwracają sie do proboszcz  Michała Schneidera
(1772-1837) z prośbą o zezwolenie na budowę kapliczki przeznaczonej dla   prastarej figury Św. Antoniego Padewskiego 

koniec lata 1828 – zostaje zakończona budowa kapliczki p.w. św. Antoniego w Rybniku   u zbiegu ulic Mikołowskiej i Żorskiej 

8.03.1861 – proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej Rybniku zostaje ks. Edward Bolik 

1868 – pierwsze zamiary przebudowy kapliczki na większą 

26.12.1868 – Jan Dudzik z Grabowi składa pierwszą ofiarę na przebudowę kapliczki 

10.05.1897 – z inicjatywy ks. Proboszcza E. Bolika zawiązuje się komitet d.s. budowy nowej większej kapliczki 

12.05.1897 – pierwsze zasiedzenie nowego komitetu

23.05.1897 – Jan Kamyczek podpisuje akt sprzedaży parceli pod budowę kaplicy 

pocz. Października 1898 – ks. E. Bolik podejmuje samodzielnie decyzje o rozpoczęciu budowy   kaplicy 

koniec października 1898 – z kurii wrocławskiej nadchodzi nakaz o wstrzymaniu nielegalnejbudowy 

16.09.1899 – w Rybniku umiera proboszcz Edward Bolik

17.09.1899 – administracja rybnickiej parafii zostaje tymczasowo powierzona ks. Teodorowi Weinholdowi 

19.04.1900 – proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku zostaje ks. Dr Franciszek Brudniok 

20.04.1903 – zarząd parafii wysyła do Kurii Biskupiej prośbę o wydanie zezwolenia na budce nowego kościoła 

2.05.1903 – podczas wizytacji ks. Biskup sufragan Henryk Marx stwierdza zasadność budowykościoła. Wkrótce potem nadchodzi z Wrocławia od kardynała Georga Koppa zezwolenie na budowę 

1903 – architekt urzędu rejencyjnego w Opolu – Ludwig Schneider (1854-1943) sporządza projekt kościoła św. Antoniego  

14.09.1903 – (w święto Podwyższenia Świętego Krzyża) ROZPOCZĘCIE BUDOWY KOŚCIOŁA pod kierownictwem Georgia Wentzlika 

18.09.1903 – budowa fundamentów pod filary i wieże 

2.10.1903 – budowa fundamentów pod prezbiterium 

6.10.1903 – budowa fundamentów pod bocznymi filarami 

15.10.1903 – budowa fundamentów pod lewą krzyżową nawę 

14.05.1904 – zakończone zostaje sklepienie okien. Jednocześnie trwa budowa murów i filarów. 

13.06.1904 – (w święto Antoniego Padewskiego) POŚWIĘCENIE KAMIENIA WĘGIELNEGO 

1.08.1904 – rozpoczynają się prace przy konstrukcji dachu  

15.10.1904 – trwają prace ukończeniowe przy zasklepieniu bocznych naw 

I połowa sierpnia 1905 – na wieżach zostają zamontowane zegary firmy Jana Mannhardt z Monachium 

23.05.1905 – trwają prace przy budowie wież 

22.08.1905 – na wieżach zostają zamontowane krzyże 

29.08.1905 – zostają poświęcone krzyże na wieżach 

30.10.1905 – trwają prace zakończeniowe przy wykładaniu posadzki. Jednocześnie zostaje usunięte tymczasowe ogrodzenie placu budowy 

18.11.1905 – ZAKOŃCZENIE BUDOWY 

koniec 1905 – Helena i Geogr. Nowakowie fundują główny ołtarz w stylu gotyckim 

1906-1907 – w pracowni rzeźbiarskiej Carla Buhla z Wrocławia powstaje ołtarz główny 

1906 – zostaje uporządkowany plac budowy i rozpoczyna się urządzanie wnętrza kościoła 

13.06.1906 – Towarzystwo Mężów Katolickich funduje roratnik na 54 świece 

6.07.1906 – od kardynała Georga Koppa nadchodzi zezwolenie na benedykcję (błogosławieństwo) dzwonów 

7.10.1906 – poświęcenie dzwonów 

21.01.1907 – parafia uzyskuje policyjne zezwolenie na użytkowanie budowli 

22.05.1907 – poświęcenie organów zbudowanych wg. Projektu Ludwiga Schneidera przez firmę Schlag i syn 

6.09.1907 – ze starej kapliczki zostaje uroczyście przeniesiona do kościoła figura św. Antoniego 

19.09.1907 – magistrat w Rybniku wydaje zezwolenie na rozbiórkę kapliczki 

27.09.1907 – w relikwiarzach wykonana przez firmę Wilhelma. Rauschnera w Fuldzie umieszczone zostają cząstki św. Krzyża oraz św. Św. Jacka, Jadwigi, Franciszka i Klary

29.09.1907 – (w święto Michała Archanioła) – POŚWIĘCENIE KOŚCIOŁA 

1907 – firma Rauschera wykonuje mosiężny relikwiarz, który umieszczony zostaje pod mensą ołtarza głównego. głównego w tym samym roku w bawarskiej pracowni rzeźbiarskiej w Oberamargau wykonany zostaje tron biskupi z płaskorzeźbami św. Cecylii i figurami św. Św. Piotra i Pawła oraz neogotyckie stacje Drogi Krzyżowej W pracowni J. Baumeistera we Wrocławiu wykonana zostaje neogotycka chrzcielnica, umieszczona z lewej strony prezbiterium. W pracowni rzeźbiarskiej Adolfa Albina powstają gotyckie konfesjonały  

początek 1908 – ks. F. Brudniok funduje kandelabry wykonane z czarnego granitu przez firmę Potthoff 

8.03.1908 – stacje drogi krzyżowej wykonane w Oberammergau w Bawarii zostają poświęcone przez O. Ksawerego Zgoliła 

1911 – w Regensburgu w pracowni Augustyna Jagera powstaje ołtarz ku czci Matki Bożej Różańcowej, który ustawiony zostaje z prawej strony transeptu 

1911 - z prawej strony nawy głównej zamontowana zostaje ambona wykonana przez rzeźbiarza Carla Buhla z Wrocławia 

30.09.1915 - KONSEKRACJA KOŚCIOŁA - kard. Adolf Bertman 

22.06.1921 - godz. 18.30 - eksplozja 4 wagonów z dynamitem na rybnickim dworcu kolejowym poważnie uszkadza dach, okna i organy. Remont organów niezwłocznie przeprowadza firma Klimosz-Duerschlag 

22.07.1923 - administracje parafialną przejmuje nowy proboszcz - ks. Tomasz Reginek 

10.02.1926 - w szpitalu św. Juliusza w Rybniku umiera emerytowany proboszcz - ks. dr Franciszek Brudniok 

początek września 1927 - w Rybniku przy kościele św. Antoniego powstaje Rybnicki Chór Męski z prezesem dr Feliksem Białym i pod batutą Samulowskiego 

21.07.1928 - zakończenie porządkowania placu wokół kościoła    

1931 - O. Emil Drobny wydaje monografie pt. :"Kościół św. Antoniego w Rybniku" z okazji25-lecia istnienia świątyni. W tym samym roku w kościele odbywają się uroczystości z okazji – 25-lecia kościoła - 40-lecia encykliki "Rerum novarum" - 700-lecia śmierci św. Antoniego Padewskiego 

24.02.1931 - ks. Tomasz Reginek obejmuje funkcję dziekana dekanatu rybnickiego

czerwiec 1931 - zakończona zostaje budowa bocznego ołtarza ku czci Chrystusa Króla przez rybnickiego rzexbiarza Pawła Kajzera 

maj 1932-czerwiec 1933 - trwa malowanie wnętrza kościoła przez Pawła Kajzera z Rybnika i Michała Rzydka z Raciborza 

lato 1932 - główny ołtarz kościoła otrzymuje przywilej "privilegium altaris" 

17-18.06.1933 - w kościele odbywają sie uroczystości z okazji: - Dnia Katolickiego w Rybniku – upamiętniająca Roku Świętego - wielkiego odpustu rybnickiego - obchodów 500-lecia odparcia husytów z pod murów miasta Rybnika 

grudzień 1936 - dzięki staraniom kościelnego Grabca kościół otrzymuje szopkę betlejemską wykonaną przez rzeźbiarza Ludwika Konarzewskiego z Istebnej 

1938 - przed kościołęm zostaje wystawiony kamienny krzyż dłuta rybnickiego rzeźbiarza-kamieniarza - Pawła Botóra 

8.01.1939 - w wieku 80 lat umiera kościelny Franciszek Chrószcz - współzałożyciel Stowarzyszenia Alojzjanów, przełożony Najświętszego Serca Jezusowego oraz III Zakonu św. Franciszka. Dzięki jego staraniom powstał ołtarz ku czci Chrystusa Króla, figury w ołtarzu głównym, stacje Męki Pańskiej i kamienny krzyż przed kościołem. 

18.06.1939 - w ramach uroczystości 25-lecia kapłaństwa ks. T. Reginka zostaje poświęcony przez biskupa Stanisława Adamskiego nowy budynek parafialny przy kościele Matki Boskiej Bolesnej 

29.08.1939 - bp Stanisław Adamski mianuje ks. T. Reginka okręgowym wikariuszem na parafie ziemi rybnickiej na wypadek uniemożliwienia kontaktów z Kurią Diecezjalną w przypadku działań wojennych 

4.12.1939 - ks. T. Reginek za zgoda ordynariusza opuszcza kraj i wyjeżdża do USA 

1939-1945 - po wyjeździe z kraju ks. T. Reginka (4.12.1939) działalność duszpasterską obejmuje ks. Franciszek Klimza, jako substytut (zastępujący prawowitego proboszcza) 

styczeń-marzec 1945 - walki na rybnickim froncie doprowadzają do zniszczeń okien kościoła, poszycia duchowego, uszkodzenia wież, a także do znacznej dewastacji wnętrza kościoła.   

24-25.01.1949 - po napiętnowaniu polityki rządu PRL w przedmiocie nauczania religii, a także, po bezpodstawnym oskarżeniu o współpracę z formacją NSZ ks. prob. Józef Garus zostaje aresztowany na 6 miesięcy 

18.09.1949 - do Kurii Diecezjalnej w Katowicach zostaje wysłana petycja 25.000 parafian dotycząca rozdzielenia parafii rybnickiej 

1950-1951 - firma mistrza malarskiego Jana Wilka odnawia malaturę naścienną wnętrza kościoła 

13.03.1950 - proboszczem parafii Matki Boskiej Bolesnej zostaje ks. Adam Bieżanowski 

16.06.1950 - parafia rybnicka zostaje rozdzielona na 2 parafie: Matki Boskiej Bolesnej i św. Antoniego Padewskiego. Proboszczem nowej parafii zostaje ks. Adam Bieżanowski, zaś jego miejsce w parafii MBB obejmuje ks. Józef Smandzich 

17.06.1951 - w kościele św. Antoniego zostaje zorganizowany pierwszy parafialny odpust. Po procesji figura św. Antoniego zostaje umieszczona w ołtarzu głównym 

10.02.1952 - parafia św. Antoniego zaczyna funkcjonować jako samodzielna jednostka duszpasterska - kościół zostaje podniesiony do rangi kuracji 

1.12.1955 - ks. A. Bieżanowski odchodzi do Ligoty koło Bielska 

5.12.1955 - ks. Franciszek Klizma zostaje mianowany kuratusem kuracji św. Antoniego 

22.12.1956 - Kuria Diecezjalna podejmuje decyzję o tymczasowym administrowaniu parafią ks. Sylwestra Durczoka 

16.01.1957 - ks. Sylwestrowi Durczokowi zostają przekazane agendy parafialne 

28.05.1957 - parafia zostaje erygowana, uznając status tzw. parafii nieusuwalnej, zaś ks. Sylwester Durczok zostaje proboszczem 

9.06.1957 - ks. T. Reginek formalnie rezygnuje z probostwa w Rybniku 

20.08.1957 - ks. S. Durczok zostaje mianowany dziekanem 

14.10.1959 - w wyniku pożaru zostaje spalona lewa północna wieża, pokrycie dachowe, organy, a także zniszczona zostaje malatura wnętrza kościoła 

18.11.1962 - zostają poświęcone nowe organy 

1963 - ks. T. Reginek zostaje uhonorowany tytułem pronotariusza apostolskiego z prawem noszenia infuły 

20.02-31.12.1966 - w kościele uroczyście obchodzone są uroczystości związane z 1000-leciem chrztu Polski 

październik 1969 – na podstawie Dekretu Biskupa Ordynariusza z dnia25.10.1969r. zostaje powołane Duszpasterstwo Akademickie 

1970 - do ołtarza bocznego w tylnej części prawej nawy wstawiony zostaje obraz Matki Boskiej Częstochowskiej w miejsce Piety, którą przekazano do kościoła Matki Boskiej Bolesnej. W miejscu tym stał zniszczony w 1945r. ołtarz Matki Boskiej Nieustającej Pomocy 

16.01.1972 - podczas uroczystości z okazji 15 rocznicy proboszczowania ks. dziekana S. Durczok zostaje podniesiony przez biskupa Herberta Bednorza do godności prałata 

23.12.1973 - w Aachen (RFN) umiera ks. Franciszek Klizma 

27.01.1974 - w Oleśnie umiera ks. Tomasz Reginek 

13.06.1975 - w Rybniku umiera ks. prob. Sylwester Durczok 

22.08.1975 - proboszczem parafii św. Antoniego zostaje ks. Alojzy Klon

opracował: Stanisław Kuś.

do góry